AYTOEKTIMHΣΗ

 

«Στις εκδρομές μας στο βουνό, έβλεπε τα πουλιά να πετούν ελεύθερα και αναστέναζε, μόνο αυτό τον ευχαριστούσε». Αυτά ήταν τα λόγια πολύ καλής φίλης μου, όταν έχασε τον άντρα της στα 50 του χρόνια.

Τώρα πλέον κατανοώ πως και αυτός ο άνθρωπος, όπως και τόσοι άλλοι, ήταν θύμα των ψευδαισθήσεων που ζούμε, επιλέγοντας μια ζωή όπου δεν ήταν ελεύθερος να είναι ο εαυτός του, να ακολουθεί τις ανάγκες και τα θέλω του, απλά για να έχει την αναγνώριση και την επιβεβαίωση από το περιβάλλον και τη γυναίκα του.

Πόσες άλλες ζωές, πόσες άλλες σχέσεις, δεν έχουν καταστραφεί μέσα από την ανάγκη ικανοποίησης των ψευδαισθήσεων, των φουσκωμένων «εγώ» των ανθρώπων. Πόσο αυτοί οι μηχανισμοί αυτοπροσδιορισμού της εικόνας του εαυτού μας, τρέφονται από προγραμματισμούς και λανθασμένες πεποιθήσεις, κάνοντας μας δέσμιους, αλυσοδεμένους μέσα στη πλάνη μας.

Μεγαλομανία, ξενομανία, ανάγκη απόκτησης υλικών αγαθών, εξουσίας και κύρους, πλασματική αγάπη, υποτιθέμενη ασφάλεια και ελευθερία, ηδονή των αισθήσεων, γίνονται οι σκιές που παρελαύνουν στον απαίδευτο νου μας, οι σκιές όπου αφιερώνουμε την ίδια μας την ζωή. Και το χειρότερο είναι πως δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο εγκλωβισμένοι είμαστε σε αυτό το σπήλαιο των ψευδαισθήσεων, όπως περιγράφεται στο «μύθο του σπηλαίου» από τον Πλάτωνα.

Για πολλά χρόνια ζούσα και εγώ, μέσα σε αυτή τη  «σπηλιά», πιστεύοντας ότι έτσι είναι η ζωή, ότι αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας. Υπήρξα και εγώ ένα ακόμα θύμα…. Εμπειρίες έρχονταν στη ζωή μου για να με «ξυπνήσουν», όμως ακόμα δεν είχε έρθει η   στιγμή της αφύπνισής μου. Ο πόνος που βίωνα και η έλλειψη ικανοποίησης και πληρότητας, ήταν αυτά που έτρεφαν τη δύναμη της ανατροπής και της ελευθερίας που φώλιαζε μέσα μου. «Γιατί συμβαίνουν τόσα πράγματα στη ζωή μου, γιατί τόσος πόνος…» αναρωτιόμουν. «Θέλω να βγω από εδώ μέσα», έλεγε μια φωνή από τα τρίσβαθα της ψυχής μου.  Είναι αυτή η εσωτερική φωνή που με καθοδηγούσε, δίνοντας μου όλο και περισσότερο τη δύναμη για να σπάσω τα δεσμά που με κρατούσαν σε αυτή την πλάνη και να βγω στο Φως του Ήλιου, αρχικά ανακαλύπτοντας και μετά βιώνοντας το μεγαλείο της ύπαρξης που οδηγεί με κάθε τρόπο, όποιον θέλει, στο δρόμο της πραγματικής ευτυχίας.

Μου δινόταν το μεγαλύτερο δώρο της ζωής : το άνοιγμα  στη γνώση του εαυτού μου και κατόπιν στην πορεία, η έκφραση αυτής της γνώσης μέσα από τη δημιουργικότητά μου, για το Ανώτερο Καλό μου και το Καλό των άλλων. Ανοίγοντας αυτό το δώρο της αυτογνωσίας και άλλα δώρα ξεπηδούσαν το ένα μέσα στο άλλο, σαν τις ρώσικες μπαμπούσκες, για να μου αποκαλύψουν το δώρο της εσωτερικής αξίας, το δώρο της εσωτερικής δύναμης, το δώρο της εσωτερικής ασφάλειας, το δώρο της εσωτερικής ελευθερίας, το δώρο της εσωτερικής αγάπης και το δώρο της εσωτερικής ευτυχίας. Το φώς του Ήλιου έλαμπε μέσα μου και στη ζωή μου, κάθε μέρα και περισσότερο,  δείχνοντας μου πως ό,τι έψαχνα τόσα χρόνια γύρω μου, ήταν απλά μέσα μου.

Ανέτρεψα τα πάντα στη ζωή μου, γιατί τώρα ήμουν ελεύθερη, να δω μέσα μου και γύρω μου, ό,τι τόσα χρόνια δεν μπορούσα να αντιληφθώ. Το άρωμα που ευωδίαζε τη ζωή μου, με μεθούσε από τη δύναμη και τη ποιότητά του.

Αυτό που πάντα με είχαν μάθει να αναζητώ έξω από εμένα, μέσα από τη ματιά των άλλων, πλέον ήταν μέσα μου. Το είχα κερδίσει με πολύ αγώνα και κόπο, αλλά ήταν ολόδικό μου, ήταν και είναι το δημιούργημά μου, το επίτευγμά μου.

Η αυτοεκτίμηση ρίζωνε βαθιά σε κάθε μου σκέψη, σε κάθε μου λόγο, σε κάθε μου πράξη. Η ουσία της ζωής, η αλήθεια της πραγματικότητάς μου και η αγάπη χωρίς όρους, πλημμύριζαν και φώτιζαν το κάθε μου κύτταρο. Ένα τεράστιο άνοιγμα συνειδητότητας θρόνιαζε μέσα μου, συνοδευόμενο από μια αντίληψη και μια κατανόηση της ζωής, άγνωστες στο παρελθόν. Ιδέες, νέες ιδέες γεννιόντουσαν συνεχώς στο μυαλό μου, με την απόλυτη ανάγκη να τις εκφράσω, ως το δικό μου δώρο προς άλλους ανθρώπους, ως τη συνεισφορά μου για ένα καλύτερο κόσμο. Εκτιμώντας πως, όσο πιο υγιές και φωτεινό είναι το κάθε κύτταρο της κοινωνίας, ο κάθε άνθρωπος, τόσο πιο υγιές και φωτεινό είναι το σώμα της ανθρωπότητας.

Η θηλυκή μου πλευρά είχε ξεπεράσει τη δημιουργικότητά της σε φυσικό επίπεδο, μέσα από τη γέννηση ενός μωρού, για να εκφραστεί ως μια νοητική μήτρα, φέρνοντας στο κόσμο μου δύο δίδυμα : την ενότητα και την ισότητα.  Μέσα από τη συνειδητοποίηση πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε ενωμένοι και ισότιμοι, μέσα στην ίδια μας την ύπαρξη, διαλύοντας κάθε ψευδαίσθηση μέσα στην οποία είχα και εγώ μεγαλώσει. Κανείς δεν έφταιγε, ούτε εγώ, ούτε αυτοί που με μεγάλωσαν, καθώς και εκείνοι είχαν την ίδια άγνοια με εμένα. Απλά στη πορεία της ζωής μου, εγώ επέλεξα ένα άλλο μονοπάτι, επιτρέποντας στον εαυτό μου να συντονιστεί με  υψηλοδονούμενες ενέργειες δύναμης, συντροφικότητας, απελευθέρωσης, κάθαρσης, αλήθειας, σοφίας, ομορφιάς, πρωτοπορίας, δημιουργικότητας  και μοιράσματος, που ένιωθα με ευγνωμοσύνη να μου χαρίζουν κάποιοι, εκεί ψηλά στον ουρανό….

Βιώνω πλέον την εκτίμηση του εαυτού μου, μέσα από τη δική μου εσωτερική ματιά, ελεύθερη από τη γνώμη των άλλων, ελεύθερη από την ανάγκη επιβεβαίωσης από ανθρώπους που σκέφτονται και ζουν μέσα σε ψευδαισθήσεις. Ανακάλυψα μέσα μου νέες πηγές αυτοεκτίμησης , αναγνωρίζοντας  τα ταλέντα, τις ικανότητες και τις ποιότητές μου,   την εντιμότητα, την υπευθυνότητα, την ειλικρίνεια, τη καλοσύνη, τη γενναιοδωρία, τη συμπόνια, τη καλαισθησία, τη δημιουργικότητα. Αναγνωρίζοντας την αδιάκοπη θέληση για εξέλιξη, μέσα από τη προσπάθειά μου να βελτιώνομαι ως άνθρωπος, να κατανοώ τις εμπειρίες μου, να αποδέχομαι όλες τις πλευρές του εαυτού μου, να διορθώνω τα ελαττώματά μου, να δυναμώνω τις αδύνατες πτυχές μου και να εκφράζω τις δυνατές μου πλευρές. Αναγνωρίζοντας με εμπιστοσύνη και τη δική μου συμμετοχή, σε έναν αγώνα πολλών ανθρώπων, με αυτοσυγκέντρωση σε ένα σκοπό ουσιώδη και παγκόσμιο, νιώθοντας πως είναι η μεγαλύτερη προσφορά στη κοινωνία μας.

 

 

Advertisements

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

«Εσύ όμορφη και μορφωμένη, πως μένεις στο χωριό» ?

Αυτή ήταν η ερώτηση όλο απορία από μια γυναίκα εχθές,  αλλά και των περισσότερων συγχωριανών μου, που με βλέπουν πλέον να κυκλοφορώ ανάμεσά τους, ως μόνιμη κάτοικο εδώ, σε ένα χωριό βγαλμένο από την Ελλάδα μιας άλλης εποχής…

Γύρισα στο ξύλινό μου σπίτι και σκεφτόμουν όλο το βράδυ, «γιατί τόση απορία στα λόγια αλλά και στις σκέψεις των ανθρώπων εδώ?

Αναγνώριζα πως η ίδια απορία, είναι αυτή που πλημμυρίζει και τους ανθρώπους του οικογενειακού και κοινωνικού μου περιβάλλοντος όταν πήρα την απόφαση να μετοικήσω στην επαρχία, ζώντας μέσα στην αγαπημένη μου φύση.

Η εμπιστοσύνη σε μια εσωτερική καθοδήγηση είναι για άλλη μια φορά στη ζωή μου, αυτή που μου έδινε τη δύναμη και στη πορεία και τις απαντήσεις σε αυτή μου την κίνηση, απορριπτέα ως επί το πλείστον από το περιβάλλον μου. Για άλλη μια φορά η εσωτερική μου φωνή, ψιθύριζε : «άκουσε αυτό που σε οδηγεί βαθιά μέσα σου, μη ζητάς τη γνώμη των άλλων, των ανθρώπων που ζουν και σκέφτονται διαφορετικά από εσένα,  καθώς κάθε ένας κρίνει με το δικό του τρόπο, μέσα από τις δικές του τις εμπειρίες και τους προγραμματισμούς».

Η ερώτηση, «εσύ όμορφη και μορφωμένη, πως μένεις στο χωριό?», γεννούσε στο μυαλό μου το συνειρμό πως στο χωριό είναι φυσιολογικό να ζουν  άνθρωποι, άσχημοι και αμόρφωτοι και αφύσικο, όμορφοι και μορφωμένοι. Η ερώτηση έφερε την απάντηση στο μυαλό μου, μέσα από την εικόνα ενός όμορφου λουλουδιού που ζωγραφίστηκε στην σκέψη μου. «Πού είναι πιο ευτυχισμένο ένα λουλούδι? Στη γη που το γέννησε, που το τρέφει και που το κάνει να ανθίζει, η στο βάζο ενός σαλονιού όπου εισπράττει ίσως το φευγαλέο θαυμασμό κάποιων ?

Ax αυτός ο θαυμασμός αναλογιζόμουν….

Αυτή η ανάγκη της επιβεβαίωσης της αξίας μας, από την ύπαρξη, τη ματιά και τη γνώμη των άλλων, πόσες ζωές έχει κρατήσει δέσμιες στον ιστό της ? Πόση χαρά και ευτυχία μέσα μας εγκλωβίζονται και εμποδίζονται να εκφραστούν? Πόσο ο νους και το «εγώ» των ανθρώπων ψάχνει να τραφεί από την εκτίμηση των άλλων? Πόση ελευθερία και ευτυχία θα νιώθαμε μέσα μας, αν η πηγή τους ήταν η αυτοεκτίμηση και η συνειδητή ζωή?

Το κυνήγι της ευτυχίας μέσα από τα χρήματα και το κέρδος, την κοινωνική αναγνώριση και την επαγγελματική επιτυχία, αποδείχθηκε «άνθρακας ο θησαυρός».

Η απόδειξη έρχεται διαπιστώνοντας πόσο άνθρωποι που ακολουθούν αυτό το μοντέλο ζωής, δεν βιώνουν την ευτυχία που περιμένουν, αλλά αντίθετα σε μεγάλο ποσοστό κυριεύονται από ένα μόνιμο άγχος. Παρατηρώ την αγωνία που συνεχίζει να ποτίζει όχι μόνο αυτούς που προσπαθούν για την επίτευξη αυτού του μοντέλου ζωής, αλλά και αυτούς που προσπαθούν για την διατήρησή του, όντας απόλυτα εξαρτημένοι από αυτό.

Οι σχέσεις στις πόλεις έχουν γίνει απρόσωπες και επιφανειακές. Πως θα γινόταν το αντίθετο όταν οι άνθρωποι δεν έχουν το χρόνο ούτε για να αναπνεύσουν οι ίδιοι. Πώς να δώσουν στον άλλο από το χρόνο τους, αυτό το χρόνο που δεν έχουν ούτε για τον εαυτό τους. Πώς να δώσουν κάτι που λείπει και στους ίδιους. Πώς να συνειδητοποιήσουν τι τους συμβαίνει όταν δεν προλαβαίνουν  να αφουγκραστούν αυτό που συμβαίνει μέσα τους και στη ζωή τους.

Και το χειρότερο, είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναρωτιούνται μέσα τους, «μα τι συμβαίνει εδώ, γιατί νιώθω ένα μόνιμο στρες» ? Φευγαλέες σκέψεις που μπορεί να αποδοθούν σε μια υπερκόπωση, κάνοντας κάποιους να χαμηλώσουν προσωρινά τους ξέφρενους τόνους της ζωής τους, για να μπουν αργότερα πιο δυναμικά στο κυνήγι για την ικανοποίηση τους. Ακολουθώντας μια  συμπεριφορά που σπάνια οδηγεί στην εύρεση της λύσης μέσα από μια αναθεώρηση της ίδιας τους της ζωής.

Έχουμε γίνει άνθρωποι-μηχανές που ο αυτοσκοπός είναι το κέρδος και η αναγνώριση των άλλων για να πάρουμε αξία και δύναμη, παραμένοντας τυφλοί στα μηνύματα που μας δίνει το ίδιο μας το σώμα : έλλειψη ικανοποίησης, ασθένειες, δυσαρμονικές σχέσεις, απουσία χαράς, είναι το σύμπτωμα του άγχους που εκπέμπει το σώμα μας. Και εμείς κωφεύουμε σε αυτά, γιατί στα αυτιά μας ηχούν μόνο λέξεις : επιτυχία, χρήματα, αναγνώριση,…, λέξεις τόσο φτωχές για αυτά που ζητάει η ψυχή.

Συνεχίζουμε να ζούμε σε ξέφρενους ρυθμούς, καθώς υπάρχει βαθιά μέσα μας η πεποίθηση πως όσο πιο πολύ «τρέχει» κάποιος, τόσο περισσότερα χρήματα κερδίζει, όσο περισσότερα χρήματα κερδίζει, τόσο περισσότερο κύρος αποκτά, όσο περισσότερο κύρος αποκτά τόσο περισσότερο αξίζει και όσο περισσότερο αξίζει τόσο περισσότερο αναγνωρίζεται από τους άλλους. Σε αντίθεση, οι ήρεμοι ρυθμοί της ζωής στη φύση ερμηνεύονται ως ραθυμία και ως κοινωνική οπισθοδρόμηση.

«Ποιος θα είμαι αν σταματήσω να τρέχω» ? «Ποιά θα είναι η αξία μου, αν δεν με αναγνωρίζουν οι άλλοι»? «Ποιος θα είμαι, αν δεν είμαι σαν τους άλλους»?

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις ερωτήσεις, οι απαντήσεις των οποίων κοιμούνται μέσα μας. Εν τούτοις ο κάθε ένας από εμάς έχει την επιλογή να τις ξυπνήσει, ανοίγοντας στη ζωή του την πόρτα που αφήνει το φως της πραγματικής ευτυχίας  να πλημμυρίσει την ύπαρξή του.

Αν αναλογιστούμε τις ψευδαισθήσεις μέσα στις οποίες χτίζουμε τη ζωή μας, αν μπορέσουμε με θέληση και θάρρος να σπάσουμε τα δεσμά των ψεύτικων αναγκών που μας έχει δημιουργήσει η υποτιθέμενη πρόοδος της βιομηχανικής επανάστασης, του κέρδους και της απληστίας, θα συνειδητοποιήσουμε το μάτριξ μέσα στο οποίο ζούμε. Όταν αντιληφθούμε πως αυτό που μας ονομάζουν εξέλιξη, μας συγκέντρωσε στις πόλεις, φέρνοντας και την ψευδαίσθηση μιας υποτιθέμενης καλύτερης ζωής. Οι άνθρωποι ήρθαμε να ζούμε στιβαγμένοι  σε τσιμεντένια κλουβιά, απομακρυσμένοι από την αρχέγονη φύση μας, ψάχνοντας σε μάταια και ψεύτικα ερεθίσματα, την εύρεση χαράς, ευτυχίας και νοήματος στη ζωή. Με αποτέλεσμα να έχουν κοπεί οι δεσμοί μας με τη γη, να έχει χαθεί από την ζωή μας η ευλογία της ηρεμίας, της γαλήνης, της ευτυχίας και της χαράς που δίνει η επαφή με το γη και τον ουρανό,  με τα φυτά και τα ζώα, με τον ήλιο και την σελήνη, με την βροχή και τον άνεμο,  με τη δύναμη της ενέργειας που δίνει ζωή, που τρέφει και δημιουργεί. Από πού να πάρουμε τη δύναμη αυτή, εμείς οι άνθρωποι, αν όχι από την εσωτερική και βαθιά επαφή με τον εαυτό μας και την επιστροφή στη φύση και το χωριό?

 

ΠΡΟΤΥΠΑ ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ

Ώραία πρόσωπα, ωραία ρούχα, πλούσιοι και διάσημοι άνθρωποι, τίτλοι ευγένειας, μεγάλα σπίτια, κοινωνική αναγνώριση…., αυτές είναι οι εικόνες που μας μεταδίδουν ως πρότυπα θαυμασμού στο διαδύκτιο, σε περιοδικά, και πολύ συχνά στη ζωή.

Για χρόνια και εγώ είχα παρασυρθεί από όλα αυτά τα πρότυπα αξίας, δύναμης, επιτυχίας που πλασάρονται ως ο απόλυτος σκοπός στη ζωή των ανθρώπων.

Παράλληλα όμως, από την εφηβική μου ηλικία, ένα φώς μέσα μου με οδηγούσε σε έναν άλλο δρόμο, στην αρχή δειλά και κατόπιν με τα χρόνια όλο και πιο έντονα, στο να διακρίνω την ουσία από τις ψευδαισθήσεις.

Ήμουν κοριτσάκι λίγο παραπάνω από δέκα ετών όταν αναρωτιόμουν : γιατί ζούμε? τι ερχόμαστε να κάνουμε στη ζωή ? που πάνε οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν?…

Όλο ερωτήσεις τριγύριζαν στο μυαλουδάκι μου…

Οι συνθήκες της ζωής μου ήταν τέτοιες που με οδήγησαν από πολύ νωρίς, να ψάχνω μόνη μου για να βρω τις πολυπόθητες απαντήσεις.

Τις απαντήσεις που γύρευα τις έβρισκα μέσα στις σελίδες των βιβλίων. Ένιωθα ότι τα βιβλία σαν σοφές ψυχές, είναι αυτά που με καταλαβαίνουν και με καθοδηγούν στην αναζήτησή μου. Όχι όμως τα οποιαδήποτε βιβλία, όχι στείρα γνώση και πληροφορίες, αλλά βιβλία με δυναμική και παλμό ζωής. Είχα μια ιδιαίτερη αγάπη, σε αυτά που με βοηθούσαν στο να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Βιβλία θετικής σκέψης, βιβλία εσωτερικής ανάπτυξης, βιβλία βγαλμένα από τη ζωή των ανθρώπων, ήταν αυτά που με συντρόφευαν κάθε στιγμή της ζωής μου.

Ναι, ιδιαίτερα στις βιογραφίες ανθρώπων- «μαχητών», που κατάφερναν να ξεπεράσουν δυσκολίες στη ζωή μεταδίδοντας τα μηνύματά τους, έβλεπα κάτι που με μάγευε. Η κάθε λέξη,  το κάθε νόημα που ανακάλυπτα στις σελίδες τους, με συντόνιζε με κάτι πολύ βαθύ μέσα μου, που ακόμα δεν το ήξερα και το οποίο θα αναγνώριζα πολύ αργότερα στη ζωή μου.

Παράλληλα αυτές οι εξωτερικές εικόνες και τα ακούσματα για επιτυχία, αξία, δόξα, φήμη, ομορφιά, που παρελαύνανε  μπροστά στα μάτια μου και αντιλαλούσαν στα αυτιά μου, από το κοντινό και το κοινωνικό περιβάλλον που μεγάλωσα,  έτρεφαν τους σπόρους της δικής μου αναζήτησης.

Ερωτήσεις συνέχιζαν να με απασχολούν, όλο και περισσότερο,  ιδιαίτερα από τη στιγμή που άρχισα να χαράζω το δικό μου δρόμο, να νιώθω τη φλόγα που έκαιγε μέσα μου, να αφουγκράζομαι την εσωτερική μου φωνή και καθοδήγηση. Έκανα πολλές φορές την ερώτηση στον εαυτό μου : αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους θαυμάζω ?  Αυτά είναι τα δικά μου πρότυπα η τα πρότυπα θαυμασμού που μου μετέδωσαν οι άλλοι ?

Όσο περνούσαν τα χρόνια, η ίδια μου η ζωή θα φρόντιζε να γίνω αυτόφωτη και όχι ετερόφωτη,  ξεχωρίζοντας μέσα μου τα δικά μου πρότυπα θαυμασμού, από αυτά των άλλων.

Το απλό, το ανεπιτήδευτο, το ευ-μορφο, το αληθινό, το φωτεινό, το καλό, το δίκαιο, το άνοιγμα, το ουσιαστικό, το τρυφερό, το γλυκό, το ρομαντικό, το ήρεμο, το ελεύθερο, το τίμιο, το ευαίσθητο, το ειλικρινές, το καλλιτεχνικό, το δημιουργικό, το ευγενές, η συμπόνια, η αγάπη, ήταν και είναι για μένα αυτά τα πρότυπα που θαυμάζω σε κάθε έκφραση της ζωής σε κάθε άνθρωπο η κατάσταση.      ΄

Αυτά ήταν και είναι οι νότες που συνθέτουν τη μελωδία της ψυχής, το μεγαλείο που υπάρχει μέσα στους ανθρώπους και που απλά θάβεται από την άγνοια και τις ψευδαισθήσεις.

Έως πότε ?

Έως ότου θελήσει ο κάθε ένας μας, να σπάσει αυτές τις αλυσίδες της άγνοιας και των ψευδαισθήσεων και να δει τον Ήλιο μέσα του και γύρω του. Η απόφαση είναι δική του, οι πράξεις του το ίδιο. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την πραγματικότητά του, παρά μόνο ο ίδιος.

Κάποτε είχα πει σε ένα κοντινό μου πρόσωπο : «αν νιώσω ότι περιορίζεις την ελευθερία μου, είναι η εγγύηση για να με χάσεις». Μόνο που τότε δεν γνώριζα πως δεν είναι οι «έξω» που περιορίζουν την ελευθερία μας, αλλά εμείς οι ίδιοι μέσα μας. Ήταν η αρχή του δρόμου για να βρω την ελευθερία μέσα μου, για να συνειδητοποιήσω πόση δύναμη δίνουμε στους γύρω να ορίζουν την ελευθερία μας, την στιγμή που η ελευθερία είναι τόσο κοντά που δεν τη βλέπουμε, επειδή βρίσκεται μέσα μας. Συνειδητοποίησα πως αυτό που χρειαζόμουν δεν ήταν η εξωτερική ελευθερία αλλά η εσωτερική.

Πως θα γινόταν αυτό ?

Μόνο μέσα από τη γνώση του εαυτού, θα γνώριζα και θα βάδιζα στο δρόμο αυτής της ελευθερίας από την άγνοια και τις ψευδαισθήσεις. Η θέληση να είμαι ελεύθερη, θα με έκανε να αντιληφθώ ότι ήμουν και εγώ όπως τόσοι άλλοι,  «δέσμια στο σπήλαιο του Πλάτωνα», δέσμια από τους περιορισμούς του νου.

Ήθελα όμως να είμαι ελεύθερη με όποιο τίμημα και να είναι αυτό.

Αυτή η συνειδητοποίηση ανέδυε από μέσα μου μια άλλη πραγματικότητα, με συντόνιζε όλο και πιο πολύ, με αυτά που για μένα είναι πρότυπα ζωής, τα δικά μου πρότυπα θαυμασμού.

Κατανόησα ότι αυτά που με μάγευαν από μικρή μέσα στις σελίδες των αγαπημένων μου βιβλίων, ήταν αυτά που βίωνα και εγώ πλέον στη δική μου ζωή.

Θαύμαζα και θαυμάζω την ελευθερία της ψυχής, αυτής που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο.

Θαύμαζα και θαυμάζω, το θάρρος της ψυχής να ανατρέπει τα πάντα όταν το θελήσει.

Θαύμαζα και θαυμάζω, τη δύναμη της ψυχής να ξεπερνάει κάθε δυσκολία.

Θαύμαζα και θαυμάζω, το μεγαλείο της ψυχής να δημιουργεί μια νέα και αληθινή ζωή.

Θαύμαζα και θαυμάζω, τη ψυχή που γίνεται παράδειγμα προς μίμηση, μέσα από τη ζωή και τα έργα της, μέσα από τις σκέψεις και τις πράξεις της.

Θαύμαζα και θαυμάζω, τη ψυχή που έχει το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας και προσφέρει  προς αυτό το σκοπό, με τον τρόπο που διαλέγει εκείνη, μέσα από τις ποιότητες τα ταλέντα και τις ικανότητές της.

Για μένα αυτά είναι τα πρότυπα θαυμασμού. Τα πρότυπα ενός στοχαστή της ζωής, γήινου και πολύ ανθρώπινου. Ενός στοχαστή που πετάει ψηλά στον ουρανό, αλλά συγχρόνως πατάει γερά στην γη. Είναι το μεγαλείο μιας ζωής με νόημα, με ουσία.

Είναι ό τρόπος για να αξιοποιήσω το δώρο της ζωής, την ύπαρξή μου στη Γη για το Ανώτερο Καλό μου και το Καλό όλων.

 

 

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Τρία χρόνια σχεδόν περάσανε από τότε που πήρα την απόφαση να φύγω από την πρωτεύουσα και να εγκατασταθώ στην επαρχία, σε μέρη απομονωμένα, μακριά από την «ασφάλεια» του πολιτισμού…..

Έχοντας γεννηθεί και ζήσει στην πρωτεύουσα, η απόφαση αυτή για κάποιους θεωρήθηκε τρελή, για άλλους επιπόλαιη, για τρίτους παρορμητική.

Για εμένα ήταν για άλλη μια φορά η καθοδήγηση της ψυχής μου και το αποτέλεσμα του θάρρους μου να βιώνω καταστάσεις έξω από τις συνήθειες των πολλών. Ήταν ακόμα η έκφραση της ελευθερίας  «να είμαι ο εαυτός μου», να ακολουθώ τα δικά μου «θέλω» και όχι αυτά που θέλουν οι άλλοι για εμένα.

Τις περισσότερες φορές, οι κινήσεις που έκανα στην ζωή μου, έφερναν την αντίδραση των άλλων, όχι τόσο γιατί μπορεί να μην τους άρεσαν, αυτό ήταν η επιφάνεια, αλλά γιατί βαθιά σε υποσυνείδητο επίπεδο, τους έφερναν αντιμέτωπους με τους δικούς τους φόβους και ανασφάλειες.

Όμως και εγώ μπορεί να φοβόμουν, η να είχα κάποιες αμφιβολίες, αλλά όπως πάντα στη ζωή μου έτσι και τρία χρόνια πριν, πήρα το φόβο μου αγκαλιά και προχώρησα, λέγοντας στον εαυτό μου : «κάνε την κίνηση και θα δεις στη πορεία…». Για εμένα ο φόβος δεν ήταν η αποτυχία, αλλά η μη προσπάθεια και η έλλειψη θάρρους να προχωρήσω βγαίνοντας από την πεπατημένη οδό.  Συνεπώς είχα να στηρίξω τον εαυτό μου, δουλεύοντας εσωτερικά τις δικές μου αμφιβολίες, αλλά και να στηρίξω τον εαυτό μου, μπροστά στην γνώμη των άλλων για τις κινήσεις και τις επιλογές μου.

Όπως στη ζωή μου και σε αυτά τα χρόνια, τα πάντα λειτουργούσαν ως «δάσκαλοι»,  γιατί απλά εγώ είχα επιλέξει να τα δω έτσι. Τα συναισθήματα που ένιωθα, οι σκέψεις που έκανα, οι άνθρωποι που γνώριζα, τα σπίτια που έμενα, το περιβάλλον στο οποίο ζούσα, κάθε τι που έπεφτε στην αντίληψή μου, από ένα ζώο ως ένα έπιπλο, γινόταν ο «δάσκαλός» μου.

Από τα πάντα  μάθαινα….

Με ποιο τρόπο ?

Με το να είμαι «παρούσα στην ζωή μου», δηλαδή απόλυτα συνειδητή στο τι έκανα και γιατί, στο τι ένιωθα και γιατί, στο τι σκεφτόμουν και γιατί, στο τι βίωνα και γιατί…..

Τρία χρόνια μετά, αναγνωρίζοντας τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας, νιώθω για άλλη μια φορά ευλογημένη για αυτή μου την απόφαση, να ακολουθώ τις επιταγές της ψυχής μου.

Η Καρδιά της Συνεργασίας

Στο αγαπημένο μου βουνό ανέγγιχτο από τον τουρισμό, συντονισμένο με μια άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα της απλότητας και της αυθεντικότητας , σήμερα 21 Δεκεμβρίου 2014, καθισμένη στον ξύλινο μου σπίτι, αυτό που χρόνια πριν, αποτέλεσε στην φαντασία μου ακόμα, το καταφύγιο για σκέψεις και συναισθήματα, νιώθω την ανάγκη να γράψω…

Εδώ στην ζωή του χωριού, μακριά από κάθε τι επιτηδευμένο, μέσα σε μια πανέμορφη φύση, όπου τα πάντα παίρνουν μια άλλη διάσταση, αυτή της αλήθειας και της ουσίας, νιώθω για άλλη μια φορά την ευγνωμοσύνη να πλημμυρίζει το κάθε μου κύτταρο, όλο μου το «είναι». Την ευγνωμοσύνη για τα πάντα στην ζωή…., για τα εύκολα και για τα δύσκολα.

Όπως πάντα, θέλω να ρουφήξω από όλες μου τις εμπειρίες, το καλύτερο τους στοιχείο, το πιο πολύτιμο, το πιο ουσιαστικό. Νιώθοντας το κάθε γεγονός ως ευλογία. Μετουσιώνοντας ό,τι συμβαίνει στην ζωή μου, σε νέα γνώση, σε επίγνωση, σε βίωμα, βλέποντας μέσα από τα μάτια της ψυχής μου, την ευκαιρία για εξέλιξη….

Έχοντας αυτή την οπτική γωνία, «τα μαθήματα» που πήρα από μια πρόσφατη εμπειρία, η οποία ανέτρεψε για άλλη μια φορά στην ζωή μου αυτά που θεωρούσα δεδομένα, με έκαναν ακόμα πιο δυνατή. Επιβεβαιώνοντας τη θέληση και το θάρρος μου, να στηρίζω τον εαυτό μου ως το τέλος, με όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα. Κάνοντας την διάκριση ανάμεσα στη φιλική συμπεριφορά μου και την στάση όπου διεκδικώ το δίκιο μου, προστατεύοντας ό,τι είναι έμπνευση και δημιούργημά μου, για το Ανώτερο καλό μου και το καλό όλων….

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, θέλω με όλη μου την καρδιά να ευχαριστήσω δημόσια τους αγαπημένους,  Βικτώρια, Κωστή, Γιώτα και το σύντροφο της ζωής μου, Γιώργο, που είναι δίπλα μου, με ήθος και εντιμότητα στο όραμα που δίνει νόημα και ουσία στη ζωή μου. Αυτούς τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι τις ίδιες αξίες και οι οποίοι σκέφτονται, προσπαθούν και ενεργούν, βρίσκοντας τη δύναμη μέσα στο φως που υπάρχει μέσα τους.

Αυτούς που συμπορεύονται μαζί μου, για μια καλύτερη κοινωνία, όπου ο εγωκεντρισμός, η απληστία, η μικροπρέπεια, η εκμετάλλευση και το προσωπικό συμφέρον, δίνουν την θέση τους στο σεβασμό, στην αξιοπρέπεια, στο ενδιαφέρον και στη βοήθεια των συνανθρώπων τους.

Παράλληλα νιώθω κατανόηση και συμπόνια, για αυτούς που δεν έμαθαν να λειτουργούν με γνώμονα την ειλικρίνεια, τη δικαιοσύνη, τη καλοσύνη και που συνεχίζουν να πράττουν  αντίθετοι από το κοινό καλό, την ελευθερία της σκέψης και του λόγου.

Είναι  η επιλογή τους.

Εδώ όμως οι δρόμοι μας χωρίζουν….

Ζούμε με τα Ζώα

Είχα την ευκαιρία, θα έλεγα την ευλογία στην ζωή μου, να έχω μεγαλώσει στο σπίτι μου με την ύπαρξη κάποιου ζώου. Σχεδόν πάντα υπήρχε ένα σκυλί, η και δύο σκυλιά. Κάποια ήταν  ράτσας, κάποια άλλα αδέσποτα, που τα μάζευα από το δρόμο.

Αλλά και το Πάσχα που πηγαίναμε σε ένα χωριό, γινόμουν φίλη με τα αρνάκια, τα κατσικάκια, η τα γαϊδουράκια που βρίσκονταν εκεί. Τάϊζα με την αδελφή μου, τα μωρά αρνάκια με το μπιπμερό, φρόντιζα όποιο ζώο, βρισκόταν γύρω μου. Πολλές φορές τύχαινε να προχωράμε στους αγρούς με την αδελφή μου, και πίσω να μας ακολουθούν, τα σκυλιά, τα αρνάκια, τα προβατάκια….

Από μικρή καταλάβαινα, ότι τα ζώα έχουν νοημοσύνη, ότι έχουν συναισθήματα…. Είχα την ευκαιρία να παρατηρώ την συμπεριφορά που είχαν προς εμένα, τον άνθρωπο, αλλά και την μεταξύ τους συμπεριφορά. Αντιλαμβανόμουν ότι υπάρχουν και μεταξύ τους κανόνες που διέπουν τις μικρές κοινωνίες τους.

Έτσι πολλές φορές φράσεις κάποιων, όπως «όλα τα σκυλιά είναι ίδια», η  «ζώο είναι, δεν καταλαβαίνει»…., με άφηναν παντελώς αδιάφορη, έως μερικές φορές θυμωμένη από την έλλειψη σεβασμού προς αυτά τα πλάσματα.

Οι συνθήκες της ζωής μου ήρθαν έτσι, ώστε η τωρινή μου ζωή ανάμεσα στην θάλασσα και το βουνό, να με ξαναφέρνει σε επαφή με αυτά τα ζώα, που παραμένουν ανεξίτηλα στην μνήμη μου από την παιδική μου ηλικία.

Όντας ενήλικας, με μια σημαντική πορεία εσωτερικής αναζήτησης, συνεπώς με μια άλλη συνειδητότητα, ξαναβρίσκομαι κοντά σε αυτά τα αγαπημένα πλάσματα. Βόλτες στο βουνό με ένα κοπάδι από πρόβατα και κατσίκια, για μένα είναι από τα καλύτερα μέσα για να βιώσω ηρεμία και χαρά, αλλά και για να ξαναδώ αυτό που παρατηρούσα ήδη, ως μικρό κοριτσάκι: τη νοημοσύνη των ζώων.

Αντιλαμβάνομαι πλέον πως δεν είναι δυνατόν να μαζέψω όλα τα αδέσποτα, που συναντώ στους δρόμους, να σώσω όλα τα αρνάκια από την σφαγή…Ο πόνος που ένιωθα μικρή, από την αδυναμία μου να βοηθήσω τα ζώα, μετατράπηκε τώρα σε μια ενεργή στάση, ανατρέχοντας στην πηγή: να βοηθήσω με τον τρόπο μου, στο άνοιγμα της συνειδητότητας των ανθρώπων και στην αντίληψή τους προς τα ζώα.

Ο τρόπος αυτός, το γράψιμο, είναι η έκφρασή μου, είναι η έκκλησή μου, για μια συνειδητή και υπεύθυνη συμπεριφορά των ανθρώπων προς τα ζώα. Πιο βαθιά είναι ο σεβασμός προς μια άλλη ζωή. Πολλοί θα πουν : «μα είναι ζώα..».

Μπορεί να είναι ζώα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ζωντανό πλάσμα δεν έχει την αξία του, μέσα από την ίδια του την ύπαρξη, ως δημιούργημα μια ανώτερης συμπαντικής δύναμης.

Η έννοια της ύπαρξης, πλέον με την κβαντική φυσική, παίρνει νέα σημασία, καθώς γνωρίζουμε τώρα ότι κάθε μορφή ύπαρξης είναι ενέργεια. Και κάθε ενέργεια είναι μορφή δόνησης. Συνεπώς τα πάντα, εμείς οι άνθρωποι, αλλά και τα ζώα και τα φυτά και κάθε τι που μας περιβάλλει, δονούνται σε διαφορετικές συχνότητες, ταχύτητες και κατευθύνσεις.

Χιλιάδες χρόνια πριν η διδασκαλία του Ερμή του Τρισμέγιστου,  αναφέρει πως κάθε μορφή ύπαρξης, αντιστοιχεί σε ένα μεγάλο ενεργειακό πεδίο, (από την κατώτερη και πιο αργή μορφή δόνησης, έως την υψηλότερη και ταχύτερη μορφή δόνησης) : το μεγάλο υλικό πεδίο, το μεγάλο νοητικό πεδίο, το μεγάλο πνευματικό πεδίο. Κάθε ένα από αυτά τα πεδία διαχωρίζεται σε επτά υποπεδία και το κάθε υποπεδίο σε άλλα επτά μικρότερα πεδία. Στο μεγάλο υλικό πεδίο, ταξινομούνται τα συμπαγή, τα υγρά και τα αέρια, στο μεγάλο νοητικό πεδίο, συγκαταλέγονται τα φυτά, τα ζώα και οι άνθρωποι και στο μεγάλο πνευματικό πεδίο, οντότητες πολύ υψηλών δονήσεων γνωστές στους μεταφυσικούς.

Δεν είναι τυχαίο που κοντά στον άνθρωπο, βρίσκονται δύο κατηγορίες ζώων, τα σκυλιά και τα άλογα. Ζουν κοντά στους ανθρώπους και προσφέρουν σε αυτόν, είτε ως ζώα συντροφικότητας, είτε ως ζώα εργασίας. Ο λόγος είναι, γιατί ακριβώς βρίσκονται σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο συνειδητότητας, στην εξελικτική πορεία της ψυχής τους, στο ίδιο μεγάλο νοητικό πεδίο που βρίσκεται και ο άνθρωπος.

Πριν μερικές ημέρες είχα την ευκαιρία να αντιληφθώ για άλλη μια φορά και με διαφορετικό  και πρωτόγνωρο τρόπο για εμένα, αυτή την υψηλή συνειδητότητα των ζωών και ειδικότερα των αλόγων. Ας αναφέρω όμως πρωτίστως και τα πάμπολλα παραδείγματα που έχουμε από την ζωή και την καθημερινότητα, για την επίδραση των σκυλιών στο ψυχισμό, ακόμα και στην υγεία των ανθρώπων. Για παράδειγμα ιατρικές μελέτες έχουν αποδείξει την αλλαγή και βελτίωση του καρδιακού ρυθμού, σε ασθενείς με καρδιολογικά προβλήματα.

Πριν μερικές ημέρες είχα την εμπειρία της θεραπευτικής ιππασίας. Εδώ τα άλογα δεν ιππεύονται, αλλά γίνονται θεραπευτές των ανθρώπων. Είναι άλογα που έχουν υποφέρει στην ζωή τους, που έχουν τραυματιστεί είτε σε ιπποδρόμους, είτε από κακή μεταχείριση των ιδιοκτητών τους, είναι άλογα μεγάλα σε ηλικία που θεωρούνταν άχρηστα πλέον και που έχουν σωθεί από ένα βέβαιο δρόμο προς την σφαγή.

Αυτά τα άλογα έτυχαν φροντίδας, θεραπείας και ειδικής εκπαίδευσης από ανθρώπους, για να γίνουν τώρα, αυτά τα ίδια θεραπευτές για ανθρώπους, μέσα από την υψηλή νοημοσύνη τους.

Ο τομέας αυτός αναφέρεται, για όποιον ενδιαφέρεται, ως EAGALA, (Equine Assisted Growth and Learning Association) και λειτουργεί σε 41 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Η μέθοδος αυτή, έχει να κάνει με την βοήθεια των αλόγων στην ανάπτυξη, στην αυτογνωσία και στην θεραπεία των ανθρώπων.

Όντας η ίδια στον δρόμο της εσωτερικής αναζήτησης εδώ και χρόνια και έχοντας κάνει την αυτογνωσία σκοπό της ζωής μου, ήταν μια εμπειρία που ήθελα να βιώσω συνδυάζοντας και την μεγάλη μου αγάπη και σεβασμό προς τα ζώα.

Η συντονίστρια και ψυχίατρος κα Νίκη Μαρκογιάννη, έχοντας ιδρύσει το EAGALA στην Ελλάδα, στην Αθήνα, ανέλαβε να με καθοδηγήσει. Αυτό που με εξέπληξε στην αρχή ήταν η δήλωσή της, πως το ίδιο το άλογο είναι αυτό που επιλέγει αν θέλει «να δουλέψει» με τον κάθε άνθρωπο και όχι εκείνη.

Έτσι μπήκε στο χώρο τους και ρώτησε «ποιος θέλει να δουλέψει σήμερα»? Το άλογο που ήρθε προς το μέρος της, ήταν αυτό που θα γινόταν για μια ώρα περίπου ο «θεραπευτής» μου, για μια ατομική συνεδρία. Έτσι και έγινε. Το άλογο οδηγήθηκε σε ένα μεγάλο περιφραγμένο χώρο και περίμενε. Η κα Νίκη μου έδωσε ένα λουράκι και μου είπε να μπω στο χώρο μαζί του. Μπήκα, του έβαλα το λουράκι και περίμενα οδηγίες. «Δώσε του ένα όνομα, ένα συμβολισμό, που θέλεις να έχει το άλογο αυτό για την διάρκεια της θεραπείας σου», μου είπε.

Το κοίταξα και του λέω: σε ονομάζω, «η συνειδητότητά μου».

«Ωραία» γνέφει καταφατικά η κα Νίκη, συνεχίζοντας να μου λέει : «στη ζωή υπάρχουν διάφοροι δρόμοι και διάφορα εμπόδια στην διαδρομή τους. Θέλω να μου δημιουργήσεις με τα υλικά που βρίσκονται σε αυτό το χώρο, το δρόμο που έχεις επιλέξει να δουλέψεις ως θέμα σου σήμερα και τα εμπόδια που θεωρείς πως έχεις σε αυτό το δρόμο».

Πήρα λοιπόν ότι βρισκόταν διαθέσιμο στο χώρο αυτό και δημιούργησα το δρόμο-θέμα που είχα επιλέξει, καθώς και τα εμπόδια που υπήρχαν για εμένα σε αυτόν.

Επέλεξα ως θέμα, αυτό που «δουλεύω» μόνη μου, εδώ και μερικούς μήνες : την αυτοκυριαρχία συναισθημάτων. Ως εμπόδια έβαλα την υπερευαισθησία μου και τον συναισθηματική επιρροή που έχουν πάνω μου κάποια γεγονότα στην ζωή μου.

Στη συνέχεια άρχισα, αρχικά να περπατώ περιμετρικά στο χώρο, όπως μου υπέδειξε η κα Νίκη, παρατηρώντας τη συμπεριφορά του αλόγου μου. Το άλογο – η συνειδητότητά μου, ήταν δίπλα μου συνεχώς, περπατούσε ήρεμα και σταθερά ακουμπώντας το κεφάλι του είτε στο μπράτσο μου, είτε στον ώμο μου, σαν να μου λέει: «είμαι παρών στην ζωή σου». Κάναμε ήρεμα και σε απόλυτη ενότητα τον κύκλο του χώρου, μέχρι που η κα Νίκη μου έκανε νόημα να περάσουμε μαζί με το άλογο μέσα στο «δρόμο», που είχα δημιουργήσει.

Το άλογο συνέχισε να είναι πάντα δίπλα μου, πέρασε το δρόμο μαζί μου, περνώντας και τα «εμπόδια» που είχα βάλει μέσα σε αυτόν. Βγήκαμε από τον δρόμο με την ίδια ηρεμία που είχαμε μπεί….

Είδα απέναντι την κα Νίκη να φωνάζει: «εκπληκτικό !!! εκπληκτικό!!!»

Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε. Πήγα δίπλα της και μου είπε πως αυτό το άλογο εχθές με κάποιο άλλο θεραπευόμενο, δεν προχωρούσε με τίποτα. Είχε κοκαλώσει και κανείς δεν το μετακινούσε. Και φτάνοντας στο πέρασμα του δρόμου, ενώ ο δρόμος που είχα σχηματίσει ήταν στενός για το μέγεθος του αλόγου, έχοντας και τα εμπόδια στην μέση, εκείνο με μια εκπληκτική δεξιοτεχνία στα πόδια του, πέρασε τα εμπόδια χωρίς να βγει καθόλου από το δρόμο που είχα δημιουργήσει….

Δηλαδή, το άλογο ήταν απόλυτα συνειδητό σε όλη την διάρκεια της συνεδρίας, ήταν δίπλα μου, σταθερό και ήρεμο και με απόλυτη αυτοκυριαρχία πέρασε το δρόμο και τα εμπόδια, δείχνοντας μια μεγάλη ευκολία και ευελιξία στην συμπεριφορά του.

Το άλογο μου είχε μπει στο ρόλο του, ως θεραπευτής, θέλοντας να μου δείξει τον εαυτό μου. Μου έδειχνε την ίδια μου τη συνειδητότητα. Την παρουσία της στην ίδια μου την ζωή, την ευελιξία και την ευκολία που μπορούσα να κυριαρχώ στα συναισθήματά μου, που ίσως ακόμα και εγώ η ίδια δεν είχα συνειδητοποιήσει…..

Μου έδειχνε όμως και κάτι άλλο. Πως, ευαίσθητος είναι αυτός που «αντιλαμβάνεται», που «νιώθει» και που είναι δίπλα στον άλλον, θέλοντας να τον βοηθήσει.

Ευαίσθητος δεν είναι αυτός που πανικοβάλλεται, που τα χάνει, η που αποσυντονίζεται μπροστά σε μια δυσκολία, δική του η των άλλων. Αυτό είναι αδυναμία.

Το άλογο, μου έδειξε πως ο ευαίσθητος είναι ο ψύχραιμος. Και πως η ψυχραιμία του, πηγάζει από την εσωτερική του δύναμη και την αυτοκυριαρχία του.

Η ευαισθησία δεν βρίσκεται μέσα στην αντίδραση-συμπεριφορά, μπροστά σε μια κατάσταση,  αλλά μέσα στην ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ.

 

Είσαι Πνεύμα των Χριστουγέννων;

Είναι αρχές Δεκεμβρίου, βρίσκομαι στο ξύλινο σπίτι μου στο βουνό και μόλις γύρισα από την βόλτα μου κοντά στο ποτάμι, αγκαλιασμένη από την μαγεία της λατρεμένης μου φύσης. Είναι μέσα από  αυτές τις στιγμές, που μόνη μαζί με τον εαυτό μου, βρίσκω όλη την δύναμη μέσα μου. Στιγμές που νιώθω την ευλογία και την ευγνωμοσύνη  στην ζωή μου, για τις εύκολες και τις δύσκολες εμπειρίες της, αναγνωρίζοντας πως χωρίς αυτές δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα.

Από το απόγευμα ήθελα να βρεθώ κοντά στον αγαπημένο μου πλάτανο. Καθισμένη πάνω στις ρίζες του, με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό του, είχα συντονιστεί μέσα από τις αισθήσεις μου, με ό,τι με περιέβαλλε. Σε κάθε μου κύτταρο ένιωθα σκέψεις  και συναισθήματα, που ανυπομονούσα να μοιραστώ μαζί σας.

Άκουγα το κελάρισμα του νερού, σαν να μου τραγουδούσε η φύση. Έβλεπα τα γυμνά κλαδιά του πλατάνου να υψώνονται περήφανα στον ουρανό, σαν να θέλουν να μου πουν : «κοίταξέ μας, πόσο όμορφα είμαστε ακόμα και τώρα, χωρίς τα στολίδια μας τα φύλλα». Ένιωθα στο δέρμα μου την υγρή ανάσα της χειμερινής ατμόσφαιρας, να χαϊδεύει το πρόσωπό μου. Στην μύτη μου, ευωδίαζαν όλα τα αρώματα, από τα βρεγμένα φύλλα και τα πεσμένα κλαδιά, που σκέπαζαν τη γη. Δίπλα μου ο αγαπημένος μου σκύλος ο Santa, καθόταν ακίνητος, μη χάσει την τρυφερότητα από το παραμικρό χάδι που εισέπραττε.

Αναλογιζόμουν….

Πώς κάποιος μπορεί να νιώθει μόνος του, όταν ζει τη ζωή του με συνειδητότητα και επίγνωση της κάθε στιγμής που βιώνει ?

Επειδή πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, θυμήθηκα πριν αρκετά χρόνια την περίοδο εκείνη της ζωής μου, που δεν είχα κοντά μου ούτε ένα φίλο για να μοιραστώ κάποιες στιγμές της ζωής μου. Παρόλο που με πλημμύριζε το παράπονο για χρόνια, πως είμαι μόνη μου, ερχόντουσαν όλο και περισσότερες καταστάσεις στην καθημερινότητά μου, θέλοντας να μου μάθουν την διαφορετικότητα της μοναξιάς από την μοναχικότητα.

Συνειδητοποιούσα όλο και περισσότερο, πως η μοναξιά ήταν μια αρνητική ερμηνεία της ύπαρξής μου, υποδηλώνοντας ένα κενό και μια απουσία, ενώ η μοναχικότητα, ήταν το βίωμα που με έφερνε σε επαφή με τον εαυτό μου.

Άρχισα να βλέπω την ζωή μου με άλλα μάτια.

Θυμάμαι, ήταν ανήμερα Χριστούγεννα και δεν είχα που να πάω. Αντί να κλειστώ στο σπίτι μου και να με πιάσει μελαγχολία, η γνωστή μελαγχολία που μπορεί να χτυπήσει την πόρτα πολλών ανθρώπων αυτή την περίοδο, πήρα το σκυλί μου και πήγα στο αγαπημένο μου πάρκο. Ήταν μεσημέρι Χριστουγέννων και το πάρκο ήταν άδειο καθώς ο περισσότερος  κόσμος, όπως συνηθίζεται, ήταν κάπου καλεσμένος.

Είπα στον εαυτό μου : «εσύ αυτά τα Χριστούγεννα θα κάνεις κάτι διαφορετικό». Πήγα λοιπόν μια βόλτα γύρω γύρω ακολουθώντας την αγαπημένη μου διαδρομή και μετά ξάπλωσα στο χορτάρι κάτω από μια αμυγδαλιά. Ο ήλιος έλαμπε αν και έκανε κρύο. Κοιτούσα τριγύρω μου και περιεργαζόμουν το κάθε τι που έβλεπα. Όλα ήταν τόσο λαμπερά, το χρώμα του ουρανού, το φως της ημέρας, οι δροσοσταλίδες στο γρασίδι, τα πουλιά που πετούσαν…. Ένοιωθα τέτοια ευγνωμοσύνη να πλημμυρίζει την καρδιά μου !!!

Το γεγονός ότι ήταν Χριστούγεννα και ήμουν μόνη, δεν είχε αλλάξει.

Απλά, εγώ είχα αλλάξει την ερμηνεία προς το γεγονός αυτό και το βίωμά μου, σε αυτή την ημέρα. Η άποψή μου ήταν, γιατί να πρέπει να είμαι καλεσμένη σήμερα, μόνο και μόνο επειδή είναι Χριστούγεννα ? Πόση δύναμη έδινα σε αυτή την λέξη, να ορίζει την ζωή μου και τη διάθεσή μου ?  Αν έβλεπα αυτή την ημέρα σαν μια ευκαιρία να κάνω κάτι άλλο, γιατί να μην άρπαζα αυτή την ευκαιρία? Γιατί να στερούσα στον εαυτό μου τη δυνατότητα να βιώσει κάτι διαφορετικό από τον προγραμματισμό, «σήμερα είναι Χριστούγεννα και για να νιώθω χαρά πρέπει να είμαι καλεσμένη»?

Σκεφτόμουν, δηλαδή αν ήμουν καλεσμένη σήμερα θα ένιωθα χαρά ? Η αυτοί που είναι καλεσμένοι σήμερα σε σπίτια είναι χαρούμενοι ?

Η απάντηση που πήρα ήταν : «όχι, μπορεί να μην ήμουν μόνη αυτή την ημέρα αν είχα κόσμο γύρω μου, αλλά πόσο γεμάτη θα ένιωθα από αυτό»? Το ίδιο ίσχυε και για τους άλλους.

Μπορεί επιφανειακά να μην ήμουν μόνη, αλλά πόσο θα ένιωθα αυτή την χαρά που επιβάλλεται να νιώθουμε αυτές τις ημέρες ?

Στην ουσία εκείνη την ημέρα ένιωθα τόσο γεμάτη, ένιωθα τέτοια χαρά, εκεί μόνη με τον εαυτό μου. Ήξερα πως κανείς ποτέ δεν είναι μόνος, όταν αρχίσει να επικοινωνεί με τον εαυτό του. Συνειδητοποιούσα πως είχα αρχίσει να βγαίνω από τις ψευδαισθήσεις και τους προγραμματισμούς, στους οποίους τόσοι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι…

Η διαφορά ήταν, ότι εγώ ήθελα να απελευθερωθώ από αυτές.

Αυτή ήταν η επιλογή μου.

Αυτή ήταν και είναι η δύναμή μου.

Κυνηγώντας την Ευτυχία

Οι περισσότεροι άνθρωποι στον κυνήγι της ευτυχίας προσπαθούν να ελέγχουν τους άλλους ανθρώπους η/και τις καταστάσεις στην ζωή τους. Στην ζωή όμως υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε και πράγματα που δεν μπορούμε.

Αν βασίζουμε την ευτυχία μας στον έλεγχο αυτών των πραγμάτων, θα είμαστε σε μόνιμο άγχος και ένταση, καθώς τις περισσότερες φορές τα γεγονότα της ζωής μας είναι εκτός ελέγχου και απρόβλεπτα. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε και που είναι του απόλυτου ελέγχου μας, είναι οι δικές μας αντιδράσεις προς αυτά τα γεγονότα. Με αυτό τον τρόπο «παίρνουμε την δύναμή μας πίσω» από αυτά τα απρόβλεπτα γεγονότα, δηλαδή τους αφαιρούμε την δύναμη να ελέγχουν αυτά τη ζωή μας.

Με ποιο τρόπο μπορεί να γίνει αυτό?  Η απάντηση είναι με την ερμηνεία που δίνουμε στα γεγονότα και τις εμπειρίες της ζωής μας. Η άποψη μας για αυτά θα καθορίσει, την ταραχή, την απογοήτευση, τον θυμό, την θλίψη κλπ, η στην αντίθετη περίπτωση την ψυχραιμία και την ηρεμία μας. Η επιλογή είναι δική μας και αυτή είναι η ελευθερία μας.

Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται ΓΝΩΣΗ. Γνώση για το ποιος είμαστε και γιατί είμαστε. Γνώση για το τι ερχόμαστε να κάνουμε στην Γη. Γνώση για το ποιος είναι ο σκοπός της ζωής. Γνώση των συμπαντικών νόμων που διέπουν την ύπαρξή μας.

Με αυτό τον τρόπο γινόμαστε εμείς οι κυρίαρχοι της ζωής και οι δημιουργοί της ευτυχίας μας. Είναι η πρώτη ένδειξη της «αγάπης του εαυτού» μας.

Το μόνο που χρειάζεται , είναι ΘΕΛΗΣΗ.  Η θέληση να είμαστε ευτυχισμένοι.

Αγαπάς;

Παρατηρήστε πως όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο, η ανθρωπότητα μαστίζεται από έριδες διαφωνίες, πολέμους, εκμετάλλευση των ανθρώπων,  της φύσης των ζώων. Ολόκληρες χώρες διατηρούνται σε κατάσταση φτώχειας και εξαθλίωσης. Άραγε ποια είναι η πηγή για αυτά, παρά η έλλειψη σεβασμού και αγάπης προς τον συνάνθρωπό μας και ό,τι μας περιβάλλει. Η ζωή μας είναι βασισμένη σε λάθος αξίες. Έχουμε ανάγει σε αρετή «το τι έχω» παρά το «ποιος είμαι».

Αν θέλουμε ένα καλύτερο αύριο ας μάθουμε να αγαπάμε. Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη που υπάρχει. Η αγάπη θεραπεύει και μεταμορφώνει, τόσο εμάς όσο και τους γύρω μας. Η αγάπη είναι η αρετή από την οποία απορρέουν όλες οι άλλες αρετές.

Η ζωή πιστεύω είναι ένα δώρο. Ένα υπέροχο δώρο, όταν ξέρεις να το εκτιμήσεις…..

Γνωρίζοντας τον εαυτό μου, άρχισα να γνωρίζω στο ίδιο το νόημα της ύπαρξης. Το να γνωρίζεις το νόημα της ύπαρξης, είναι το να φωτίζεις το σκοτάδι του εσωτερικού σου κόσμου. Και αν δεν φωτίσεις μέσα σου, όλα τα εξωτερικά φώτα δεν έχουν καμιά χρησιμότητα.