Discover and cultivate “Beauty” in your life!

Beauty” is a practical guide to creating the life you want to live.

This is hugely exciting, as is the fact that Amalia’s personal website is now live! www.humani-tree.com has been inspired by her outlook on life and her personal experiences.  It was made possible by a group of people all dedicated to improving the quality of life on our home Earth.

I invite you to join us in that quest, and to improve your own life in the process!

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, as well as “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

SELF-ESTEEM: we owe it to ourselves…

“On our excursions in the mountains, he always watched the birds flying freely, that was the only thing that gave him pleasure”.  Those were the words of a good friend when she had recently lost her husband, he was only 50.

In retrospect I can understand how he, like so many others, had become a victim of the delusions that we are conditioned to live with by choosing a life that didn’t allow him the freedom to be himself.  He wasn’t able to pursue his genuine needs and wants because he sacrificed them in order to win the recognition and reaffirmation of others around him, his wife included.

How many other’s lives and relationships have been sacrificed to the need to satisfy delusions and egoism?  How many of those mechanisms, that automatically alter our self-image, are fueled by social conditioning and erroneous beliefs that hold us captive in our own delusions.

Megalomania, xenomania, the compulsion to acquire possessions, power and recognition, counterfeit love, alleged security, freedom, and sensual pleasure become the ghosts that haunt our untrained minds, and we willingly dedicate our lives to chasing those shadows.  Worst of all is the fact that we don’t even realize how trapped we are in that grotto of delusion, just as Plato described it in his “Cave Myth”.

For years and years I dwelled in that “cave” too, choosing to believe that was just how life was, that those “accomplishments” were the purpose of our existence.  I was another victim…  Experiences came my way in order to “awaken” me, but I hadn’t yet reached the turning point of my awakening.  I was living in pain, bereft of any sense of satisfaction or fulfillment, and that state was what eventually turned my head and fueled the strength I needed to stir the freedom that was nesting inside me.  I kept asking myself: “Why are all these things happening to me?  Why am I suffering so?”  From the depths of my soul a voice kept saying, “I want out of here!”  It was that inner voice which guided me providing me more and more strength with which to break the bonds of illusion that were holding me back.  I finally entered the Light of the Sun, at first just as discovery but gradually experiencing the grandeur of existence that is leading all of us, with everything in and around us, toward the path of genuine happiness – all we have to do is to want it too.

I received the greatest gift of life: the opening of my own mind to the knowledge of self, and in consciously following that path the gift keeps giving, enabling me to express that knowledge creatively for the Greater Good and the Good of All.  Once that gift was opened all sorts of other wonderful things popped out as well.  Each new discovery seemed to emerge from within the one before it, like Russian “Babushka” dolls, revealing the gifts of inner worth, inner strength, inner security, inner freedom, inner love, and inner happiness.  The Light of the Sun was shining in me and in all aspects of my life more and more each day, revealing to me that all of those things I had been seeking for so many years around me, were actually there in me all along, just waiting to be expressed and shared.

I overturned everything in my life because, suddenly I realized I was free, I could see inside myself and around me all of those things that for years I was not able to perceive.  I began to appreciate the fragrance of my existence which enchanted me with its quality and strength.

Everything I had always been taught to seek externally, through the eyes and opinions of others, I now had awakened within my very core.  I achieved that with a lot of struggling and effort, but it was mine, my own creation made possible by my determination.

My sense of self-worth became deeply rooted in my every thought, word and action.  The essence of life, the truth of my reality and my unconditional love saturated and illuminated my every cell.  An immense source of conscious awareness was established inside me, accompanied by a new perception and understanding of life that I had never known before.  So many ideas, new ideas were constantly being born in my mind, and I felt an unprecedented need to express myself, as my own gift toward my fellow humans, as my personal contribution to a better world.  By appreciating just how important health and enlightenment are to every “cell” of our society, every human being in our community, the healthier and brighter the entire “body” of human kind can become.

My feminine energy has reached beyond creation on a physical level, the act of giving birth, to express itself as an intellectual womb.  It has brought forth into my world the twins of unity and equality.  Through my conscious realization that all of us humans are united and equal as beings on an existential level, I effectively dissolved all of the misconceptions that I had been brought up to believe.  I am not blaming anyone for those misconceptions, not myself or those who raised me because we were all steeped in the same ignorance.  In the course of my life however I managed to break away from that ignorance and allow myself to harmonize with the higher energy frequencies of comradeship, liberation, catharsis, truth, wisdom, beauty, innovation, creativity and sharing which I sensed other celestial beings were graciously sharing with me, and that I in turn have been so grateful for…

Now I live each day with a sense of self-worth, I appreciate my value through the observation of my inner eye.  I am free from the opinions of others, liberated from the need for reaffirmation from individuals who are still living in the delusion of social conditioning.  I discovered new sources of self-esteem inside myself and am now able to appreciate the talents, abilities and qualities that make me who I am: integrity, responsibility, sincerity, kindness, generosity, compassion, good taste and creativity.  By becoming familiar with my unwavering will to evolve, and through my efforts to become a better person, to understand my experiences and accept all aspects of myself so that I can work to improve my faults and strengthen my weaknesses, I can finally express and share my strengths.  By showing trust in myself and being an active participant in my life I thereby apply myself to a common challenge that many people are facing.  By concentrating on a meaningful purpose on a global scale, I am able to make the greatest possible contribution to human society.

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

 

AYTOEKTIMHΣΗ

 

«Στις εκδρομές μας στο βουνό, έβλεπε τα πουλιά να πετούν ελεύθερα και αναστέναζε, μόνο αυτό τον ευχαριστούσε». Αυτά ήταν τα λόγια πολύ καλής φίλης μου, όταν έχασε τον άντρα της στα 50 του χρόνια.

Τώρα πλέον κατανοώ πως και αυτός ο άνθρωπος, όπως και τόσοι άλλοι, ήταν θύμα των ψευδαισθήσεων που ζούμε, επιλέγοντας μια ζωή όπου δεν ήταν ελεύθερος να είναι ο εαυτός του, να ακολουθεί τις ανάγκες και τα θέλω του, απλά για να έχει την αναγνώριση και την επιβεβαίωση από το περιβάλλον και τη γυναίκα του.

Πόσες άλλες ζωές, πόσες άλλες σχέσεις, δεν έχουν καταστραφεί μέσα από την ανάγκη ικανοποίησης των ψευδαισθήσεων, των φουσκωμένων «εγώ» των ανθρώπων. Πόσο αυτοί οι μηχανισμοί αυτοπροσδιορισμού της εικόνας του εαυτού μας, τρέφονται από προγραμματισμούς και λανθασμένες πεποιθήσεις, κάνοντας μας δέσμιους, αλυσοδεμένους μέσα στη πλάνη μας.

Μεγαλομανία, ξενομανία, ανάγκη απόκτησης υλικών αγαθών, εξουσίας και κύρους, πλασματική αγάπη, υποτιθέμενη ασφάλεια και ελευθερία, ηδονή των αισθήσεων, γίνονται οι σκιές που παρελαύνουν στον απαίδευτο νου μας, οι σκιές όπου αφιερώνουμε την ίδια μας την ζωή. Και το χειρότερο είναι πως δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο εγκλωβισμένοι είμαστε σε αυτό το σπήλαιο των ψευδαισθήσεων, όπως περιγράφεται στο «μύθο του σπηλαίου» από τον Πλάτωνα.

Για πολλά χρόνια ζούσα και εγώ, μέσα σε αυτή τη  «σπηλιά», πιστεύοντας ότι έτσι είναι η ζωή, ότι αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας. Υπήρξα και εγώ ένα ακόμα θύμα…. Εμπειρίες έρχονταν στη ζωή μου για να με «ξυπνήσουν», όμως ακόμα δεν είχε έρθει η   στιγμή της αφύπνισής μου. Ο πόνος που βίωνα και η έλλειψη ικανοποίησης και πληρότητας, ήταν αυτά που έτρεφαν τη δύναμη της ανατροπής και της ελευθερίας που φώλιαζε μέσα μου. «Γιατί συμβαίνουν τόσα πράγματα στη ζωή μου, γιατί τόσος πόνος…» αναρωτιόμουν. «Θέλω να βγω από εδώ μέσα», έλεγε μια φωνή από τα τρίσβαθα της ψυχής μου.  Είναι αυτή η εσωτερική φωνή που με καθοδηγούσε, δίνοντας μου όλο και περισσότερο τη δύναμη για να σπάσω τα δεσμά που με κρατούσαν σε αυτή την πλάνη και να βγω στο Φως του Ήλιου, αρχικά ανακαλύπτοντας και μετά βιώνοντας το μεγαλείο της ύπαρξης που οδηγεί με κάθε τρόπο, όποιον θέλει, στο δρόμο της πραγματικής ευτυχίας.

Μου δινόταν το μεγαλύτερο δώρο της ζωής : το άνοιγμα  στη γνώση του εαυτού μου και κατόπιν στην πορεία, η έκφραση αυτής της γνώσης μέσα από τη δημιουργικότητά μου, για το Ανώτερο Καλό μου και το Καλό των άλλων. Ανοίγοντας αυτό το δώρο της αυτογνωσίας και άλλα δώρα ξεπηδούσαν το ένα μέσα στο άλλο, σαν τις ρώσικες μπαμπούσκες, για να μου αποκαλύψουν το δώρο της εσωτερικής αξίας, το δώρο της εσωτερικής δύναμης, το δώρο της εσωτερικής ασφάλειας, το δώρο της εσωτερικής ελευθερίας, το δώρο της εσωτερικής αγάπης και το δώρο της εσωτερικής ευτυχίας. Το φώς του Ήλιου έλαμπε μέσα μου και στη ζωή μου, κάθε μέρα και περισσότερο,  δείχνοντας μου πως ό,τι έψαχνα τόσα χρόνια γύρω μου, ήταν απλά μέσα μου.

Ανέτρεψα τα πάντα στη ζωή μου, γιατί τώρα ήμουν ελεύθερη, να δω μέσα μου και γύρω μου, ό,τι τόσα χρόνια δεν μπορούσα να αντιληφθώ. Το άρωμα που ευωδίαζε τη ζωή μου, με μεθούσε από τη δύναμη και τη ποιότητά του.

Αυτό που πάντα με είχαν μάθει να αναζητώ έξω από εμένα, μέσα από τη ματιά των άλλων, πλέον ήταν μέσα μου. Το είχα κερδίσει με πολύ αγώνα και κόπο, αλλά ήταν ολόδικό μου, ήταν και είναι το δημιούργημά μου, το επίτευγμά μου.

Η αυτοεκτίμηση ρίζωνε βαθιά σε κάθε μου σκέψη, σε κάθε μου λόγο, σε κάθε μου πράξη. Η ουσία της ζωής, η αλήθεια της πραγματικότητάς μου και η αγάπη χωρίς όρους, πλημμύριζαν και φώτιζαν το κάθε μου κύτταρο. Ένα τεράστιο άνοιγμα συνειδητότητας θρόνιαζε μέσα μου, συνοδευόμενο από μια αντίληψη και μια κατανόηση της ζωής, άγνωστες στο παρελθόν. Ιδέες, νέες ιδέες γεννιόντουσαν συνεχώς στο μυαλό μου, με την απόλυτη ανάγκη να τις εκφράσω, ως το δικό μου δώρο προς άλλους ανθρώπους, ως τη συνεισφορά μου για ένα καλύτερο κόσμο. Εκτιμώντας πως, όσο πιο υγιές και φωτεινό είναι το κάθε κύτταρο της κοινωνίας, ο κάθε άνθρωπος, τόσο πιο υγιές και φωτεινό είναι το σώμα της ανθρωπότητας.

Η θηλυκή μου πλευρά είχε ξεπεράσει τη δημιουργικότητά της σε φυσικό επίπεδο, μέσα από τη γέννηση ενός μωρού, για να εκφραστεί ως μια νοητική μήτρα, φέρνοντας στο κόσμο μου δύο δίδυμα : την ενότητα και την ισότητα.  Μέσα από τη συνειδητοποίηση πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε ενωμένοι και ισότιμοι, μέσα στην ίδια μας την ύπαρξη, διαλύοντας κάθε ψευδαίσθηση μέσα στην οποία είχα και εγώ μεγαλώσει. Κανείς δεν έφταιγε, ούτε εγώ, ούτε αυτοί που με μεγάλωσαν, καθώς και εκείνοι είχαν την ίδια άγνοια με εμένα. Απλά στη πορεία της ζωής μου, εγώ επέλεξα ένα άλλο μονοπάτι, επιτρέποντας στον εαυτό μου να συντονιστεί με  υψηλοδονούμενες ενέργειες δύναμης, συντροφικότητας, απελευθέρωσης, κάθαρσης, αλήθειας, σοφίας, ομορφιάς, πρωτοπορίας, δημιουργικότητας  και μοιράσματος, που ένιωθα με ευγνωμοσύνη να μου χαρίζουν κάποιοι, εκεί ψηλά στον ουρανό….

Βιώνω πλέον την εκτίμηση του εαυτού μου, μέσα από τη δική μου εσωτερική ματιά, ελεύθερη από τη γνώμη των άλλων, ελεύθερη από την ανάγκη επιβεβαίωσης από ανθρώπους που σκέφτονται και ζουν μέσα σε ψευδαισθήσεις. Ανακάλυψα μέσα μου νέες πηγές αυτοεκτίμησης , αναγνωρίζοντας  τα ταλέντα, τις ικανότητες και τις ποιότητές μου,   την εντιμότητα, την υπευθυνότητα, την ειλικρίνεια, τη καλοσύνη, τη γενναιοδωρία, τη συμπόνια, τη καλαισθησία, τη δημιουργικότητα. Αναγνωρίζοντας την αδιάκοπη θέληση για εξέλιξη, μέσα από τη προσπάθειά μου να βελτιώνομαι ως άνθρωπος, να κατανοώ τις εμπειρίες μου, να αποδέχομαι όλες τις πλευρές του εαυτού μου, να διορθώνω τα ελαττώματά μου, να δυναμώνω τις αδύνατες πτυχές μου και να εκφράζω τις δυνατές μου πλευρές. Αναγνωρίζοντας με εμπιστοσύνη και τη δική μου συμμετοχή, σε έναν αγώνα πολλών ανθρώπων, με αυτοσυγκέντρωση σε ένα σκοπό ουσιώδη και παγκόσμιο, νιώθοντας πως είναι η μεγαλύτερη προσφορά στη κοινωνία μας.

 

 

VILLAGE LIFE

“You are attractive and educated, how come you are living in a village?”

That question was put to me just yesterday by I woman I ran into.  To her, as to many other neighbors I have acquired here, it is simply incomprehensible, even though they see me here among them every day in this place I have chosen to call home, a village that belongs to another era…

Once snugly inside my log cabin, all night I wondered, “Why is it that so many here find my choice so peculiar?”

Of course I realized that it was the same query that filled the minds of my family and social circle when I first decided to relocate to the countryside, seeking the warmth of nature’s embrace.

It is the intrinsic trust I have for my inner guide which once again provided me the strength and the answers for that step which had summarily been rejected by those around me.  Yet again that inner voice softly whispered: “Listen to the guidance from deep within, don’t seek the approval of others who live and think differently than you do.  Every one of them judges in their own way, from the perspective of their experiences and conditioning.”

That woman’s question, “You are attractive and educated, how come you are living in a village?”, set in motion a train of thought:  it was the norm that only “unattractive” and “uneducated” people lived in villages, and an anomaly for “attractive and educated” people to want to.  The question itself brought an answer to mind in the form of a lovely flower that my imagination painted.  “Where will a flower be happiest?  In the earth which nourished it until it bloomed?  Or cut and on display in a vase in some socialite’s salon, where at best it may receive a passing glance of admiration?”

Oh, what we put ourselves through for the sake of being admired…

That embedded need for reaffirmation of our worth, from existence, from the opinions of others…  How many lives have been bound up in its web?  How much joy and happiness have been suppressed?   Why do our minds and egos seek so to feed on the evaluations of others?  How great our sense of freedom and happiness would be if their source were none other than our own sense of self-worth developed through a conscious way of life?

By hunting happiness through monetary wealth and profit, social recognition and professional success, the “treasure” you think you are amassing is only a handful of lumps of coal.

To see the proof all you need to do is to notice how many people have chosen to follow that model in their lifestyle.  The majority are not living the happiness they thought their efforts would bring them and are also plagued by constant stress.  I can’t help observing the angst that drives not only those who aspire to creating that lifestyle for themselves but also those struggling to maintain such a lifestyle, to feed their addiction for approval.

In large cities human relations become impersonal and superficial.  How could it be any other way when most people have no time to breathe?  How can they be expected to give their time for others when they are unable to find time for their own selves?  How can you give something you haven’t got?  How can they become conscious of their condition when they have no time to sit and reflect on what is happening inside them and around them every day of their lives?

Worst of all, most people never even ask themselves, “What is going on here, why do I constantly feel stressed out?”  Fleeting thoughts, often disregarded as the result of exhaustion, may cause them to slow things down temporarily, but only for the purpose of gathering strength to renew with even greater zeal the quest for satisfaction.  That behavior usually only creates a cycle that rarely if ever leads to any meaningful re-evaluation of one’s life.

We have come to resemble androids programmed to generate profit and favorable opinions from others as the measure of our value and influence.  We remain blind and deaf to the messages our own bodies try to give us: dissatisfaction, illness, disharmonious relationships, absence of joy, those are all symptoms of stress that our own bodies generate.  And we ignore them, because we refuse to acknowledge anything but “success”, “wealth”, “recognition”… poor concepts in comparison to what ur souls are really seeking.

We persist in living at such a fast pace because the belief that the “faster” you live, work, play, the more money you’ll earn has been deeply ingrained in us.  We have been conditioned that the more money one has, the more respect they will be shown.  The more respect someone is shown the more value they have and the more value they have, the greater recognition they will enjoy socially.  The more humane life rhythms of the countryside on the other hand, are viewed as base social retrogression.

“Who will I become if I suddenly stop running in the ‘rat race’?”  “What will be my value if I received no recognition from others?”  “Who am I if I’m not like the others?”

Those are just a few of the questions, the answers for which are hibernating within us.  All of us at any time have the choice to waken that part of us which is sleeping, to open the door to life and allow the light of genuine happiness to flood our being.

If we manage to unearth the illusions upon which we build our lives, if we have the will and daring to break our bonds to the illusory “needs” that have been imposed on us by the alleged progress of the industrial revolution with its unbridled thirst for profit, then we could become consciously aware of the matrix in which we live.  When you perceive the fact that what is presented to us as progress, what concentrates large portions of populations in cities on the false pretense of a “better” life, it is a startling revelation.  Humans crush themselves into concrete cages, far removed from nature, the source of any real autonomy and independence.  We search in vain through false stimuli for joy, happiness and some meaning to our existence.  The result is that we lose our connection with the earth and sky, and the blessings of serenity, joy and happiness that connection provides are torn from our lives.  To be surrounded by organic life is an endless source of energy: plants and animals, the sun, the moon, the rain, the wind… we all share that life force which nurtures and creates.

Where else are we to access that strength if not from our primordial connection to the earth and our connection to our own being?  Where better to re-establish and strengthen those connections than the countryside, than a village?

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

«Εσύ όμορφη και μορφωμένη, πως μένεις στο χωριό» ?

Αυτή ήταν η ερώτηση όλο απορία από μια γυναίκα εχθές,  αλλά και των περισσότερων συγχωριανών μου, που με βλέπουν πλέον να κυκλοφορώ ανάμεσά τους, ως μόνιμη κάτοικο εδώ, σε ένα χωριό βγαλμένο από την Ελλάδα μιας άλλης εποχής…

Γύρισα στο ξύλινό μου σπίτι και σκεφτόμουν όλο το βράδυ, «γιατί τόση απορία στα λόγια αλλά και στις σκέψεις των ανθρώπων εδώ?

Αναγνώριζα πως η ίδια απορία, είναι αυτή που πλημμυρίζει και τους ανθρώπους του οικογενειακού και κοινωνικού μου περιβάλλοντος όταν πήρα την απόφαση να μετοικήσω στην επαρχία, ζώντας μέσα στην αγαπημένη μου φύση.

Η εμπιστοσύνη σε μια εσωτερική καθοδήγηση είναι για άλλη μια φορά στη ζωή μου, αυτή που μου έδινε τη δύναμη και στη πορεία και τις απαντήσεις σε αυτή μου την κίνηση, απορριπτέα ως επί το πλείστον από το περιβάλλον μου. Για άλλη μια φορά η εσωτερική μου φωνή, ψιθύριζε : «άκουσε αυτό που σε οδηγεί βαθιά μέσα σου, μη ζητάς τη γνώμη των άλλων, των ανθρώπων που ζουν και σκέφτονται διαφορετικά από εσένα,  καθώς κάθε ένας κρίνει με το δικό του τρόπο, μέσα από τις δικές του τις εμπειρίες και τους προγραμματισμούς».

Η ερώτηση, «εσύ όμορφη και μορφωμένη, πως μένεις στο χωριό?», γεννούσε στο μυαλό μου το συνειρμό πως στο χωριό είναι φυσιολογικό να ζουν  άνθρωποι, άσχημοι και αμόρφωτοι και αφύσικο, όμορφοι και μορφωμένοι. Η ερώτηση έφερε την απάντηση στο μυαλό μου, μέσα από την εικόνα ενός όμορφου λουλουδιού που ζωγραφίστηκε στην σκέψη μου. «Πού είναι πιο ευτυχισμένο ένα λουλούδι? Στη γη που το γέννησε, που το τρέφει και που το κάνει να ανθίζει, η στο βάζο ενός σαλονιού όπου εισπράττει ίσως το φευγαλέο θαυμασμό κάποιων ?

Ax αυτός ο θαυμασμός αναλογιζόμουν….

Αυτή η ανάγκη της επιβεβαίωσης της αξίας μας, από την ύπαρξη, τη ματιά και τη γνώμη των άλλων, πόσες ζωές έχει κρατήσει δέσμιες στον ιστό της ? Πόση χαρά και ευτυχία μέσα μας εγκλωβίζονται και εμποδίζονται να εκφραστούν? Πόσο ο νους και το «εγώ» των ανθρώπων ψάχνει να τραφεί από την εκτίμηση των άλλων? Πόση ελευθερία και ευτυχία θα νιώθαμε μέσα μας, αν η πηγή τους ήταν η αυτοεκτίμηση και η συνειδητή ζωή?

Το κυνήγι της ευτυχίας μέσα από τα χρήματα και το κέρδος, την κοινωνική αναγνώριση και την επαγγελματική επιτυχία, αποδείχθηκε «άνθρακας ο θησαυρός».

Η απόδειξη έρχεται διαπιστώνοντας πόσο άνθρωποι που ακολουθούν αυτό το μοντέλο ζωής, δεν βιώνουν την ευτυχία που περιμένουν, αλλά αντίθετα σε μεγάλο ποσοστό κυριεύονται από ένα μόνιμο άγχος. Παρατηρώ την αγωνία που συνεχίζει να ποτίζει όχι μόνο αυτούς που προσπαθούν για την επίτευξη αυτού του μοντέλου ζωής, αλλά και αυτούς που προσπαθούν για την διατήρησή του, όντας απόλυτα εξαρτημένοι από αυτό.

Οι σχέσεις στις πόλεις έχουν γίνει απρόσωπες και επιφανειακές. Πως θα γινόταν το αντίθετο όταν οι άνθρωποι δεν έχουν το χρόνο ούτε για να αναπνεύσουν οι ίδιοι. Πώς να δώσουν στον άλλο από το χρόνο τους, αυτό το χρόνο που δεν έχουν ούτε για τον εαυτό τους. Πώς να δώσουν κάτι που λείπει και στους ίδιους. Πώς να συνειδητοποιήσουν τι τους συμβαίνει όταν δεν προλαβαίνουν  να αφουγκραστούν αυτό που συμβαίνει μέσα τους και στη ζωή τους.

Και το χειρότερο, είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναρωτιούνται μέσα τους, «μα τι συμβαίνει εδώ, γιατί νιώθω ένα μόνιμο στρες» ? Φευγαλέες σκέψεις που μπορεί να αποδοθούν σε μια υπερκόπωση, κάνοντας κάποιους να χαμηλώσουν προσωρινά τους ξέφρενους τόνους της ζωής τους, για να μπουν αργότερα πιο δυναμικά στο κυνήγι για την ικανοποίηση τους. Ακολουθώντας μια  συμπεριφορά που σπάνια οδηγεί στην εύρεση της λύσης μέσα από μια αναθεώρηση της ίδιας τους της ζωής.

Έχουμε γίνει άνθρωποι-μηχανές που ο αυτοσκοπός είναι το κέρδος και η αναγνώριση των άλλων για να πάρουμε αξία και δύναμη, παραμένοντας τυφλοί στα μηνύματα που μας δίνει το ίδιο μας το σώμα : έλλειψη ικανοποίησης, ασθένειες, δυσαρμονικές σχέσεις, απουσία χαράς, είναι το σύμπτωμα του άγχους που εκπέμπει το σώμα μας. Και εμείς κωφεύουμε σε αυτά, γιατί στα αυτιά μας ηχούν μόνο λέξεις : επιτυχία, χρήματα, αναγνώριση,…, λέξεις τόσο φτωχές για αυτά που ζητάει η ψυχή.

Συνεχίζουμε να ζούμε σε ξέφρενους ρυθμούς, καθώς υπάρχει βαθιά μέσα μας η πεποίθηση πως όσο πιο πολύ «τρέχει» κάποιος, τόσο περισσότερα χρήματα κερδίζει, όσο περισσότερα χρήματα κερδίζει, τόσο περισσότερο κύρος αποκτά, όσο περισσότερο κύρος αποκτά τόσο περισσότερο αξίζει και όσο περισσότερο αξίζει τόσο περισσότερο αναγνωρίζεται από τους άλλους. Σε αντίθεση, οι ήρεμοι ρυθμοί της ζωής στη φύση ερμηνεύονται ως ραθυμία και ως κοινωνική οπισθοδρόμηση.

«Ποιος θα είμαι αν σταματήσω να τρέχω» ? «Ποιά θα είναι η αξία μου, αν δεν με αναγνωρίζουν οι άλλοι»? «Ποιος θα είμαι, αν δεν είμαι σαν τους άλλους»?

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις ερωτήσεις, οι απαντήσεις των οποίων κοιμούνται μέσα μας. Εν τούτοις ο κάθε ένας από εμάς έχει την επιλογή να τις ξυπνήσει, ανοίγοντας στη ζωή του την πόρτα που αφήνει το φως της πραγματικής ευτυχίας  να πλημμυρίσει την ύπαρξή του.

Αν αναλογιστούμε τις ψευδαισθήσεις μέσα στις οποίες χτίζουμε τη ζωή μας, αν μπορέσουμε με θέληση και θάρρος να σπάσουμε τα δεσμά των ψεύτικων αναγκών που μας έχει δημιουργήσει η υποτιθέμενη πρόοδος της βιομηχανικής επανάστασης, του κέρδους και της απληστίας, θα συνειδητοποιήσουμε το μάτριξ μέσα στο οποίο ζούμε. Όταν αντιληφθούμε πως αυτό που μας ονομάζουν εξέλιξη, μας συγκέντρωσε στις πόλεις, φέρνοντας και την ψευδαίσθηση μιας υποτιθέμενης καλύτερης ζωής. Οι άνθρωποι ήρθαμε να ζούμε στιβαγμένοι  σε τσιμεντένια κλουβιά, απομακρυσμένοι από την αρχέγονη φύση μας, ψάχνοντας σε μάταια και ψεύτικα ερεθίσματα, την εύρεση χαράς, ευτυχίας και νοήματος στη ζωή. Με αποτέλεσμα να έχουν κοπεί οι δεσμοί μας με τη γη, να έχει χαθεί από την ζωή μας η ευλογία της ηρεμίας, της γαλήνης, της ευτυχίας και της χαράς που δίνει η επαφή με το γη και τον ουρανό,  με τα φυτά και τα ζώα, με τον ήλιο και την σελήνη, με την βροχή και τον άνεμο,  με τη δύναμη της ενέργειας που δίνει ζωή, που τρέφει και δημιουργεί. Από πού να πάρουμε τη δύναμη αυτή, εμείς οι άνθρωποι, αν όχι από την εσωτερική και βαθιά επαφή με τον εαυτό μας και την επιστροφή στη φύση και το χωριό?

 

Not so secret admirers…

Role Models for Admiration?

Attractive faces, nice clothes, the rich and famous, titles of nobility, grand homes, social recognition…  Those are the images we are conditioned to admire: on the internet, in magazines, and very often in day to day life.

For years I was caught up in that system of measuring value, power, success that is promoted as the absolute purpose for any human life.

As I entered puberty however a light inside me guided me toward another path, timidly at first but as the years passed my steps became more confident, and I could distinguish the essence from the illusions.

I was just a girl of ten when I first wondered: “Why are we alive?  What is it we are born to do?  Where do people go when they die?”

Like most young people my mind was full of questions…

The situations I faced were such that I was led to seek the answers I sought so keenly on my own from a very early age.

I found answers initially in books.  I felt that each book was a wise soul that could understand and guide me on my quest.  I didn’t feel that way about just any book though.  I was seeking something beyond sterile knowledge and information; I was looking for life force, the pulse of existence.  I was particularly fond of any book which propelled me to better myself, as a human being.  Books about positive thinking, about esoteric development, books drawn from the lives of others, those books have been my companions throughout every moment of my life.

I’ve always had particular interest in biographies, the stories of real-life “warriors” who managed to surpass the difficulties they encountered on their path and to share their message.  I was mesmerized.  Every word, every meaning that I discovered within those pages stirred something deep inside me that I was then unaware of and wouldn’t discover until years later.

At the same time all of the external visual and auditory prompts accounts of success, worthiness, glory, fame, beauty which bombarded me relentlessly in my immediate environment were fertilizing the seeds of my own search for self.

Questions were constantly coming to mind with increasing frequency, in particular from the point when I began to blaze my own trail, to sense the flame burning inside me and to heed the inner voice which was guiding me.  I often asked myself: “Should I admire those people?  Have I chosen those role models for admiration?  Or have those role models been imposed on me by others?”

As the years passed my own life would come to insure that my attention was drawn to my own enlightenment and not the “enlightenment” of others.  That enabled me to distinguish between my chosen role models and those projected by others.

All things simple, unaffected, well-formed, true, bright, kind, just, open, of essence, tender, sweet, romantic, serene, free, honorable, sensitive, sincere, artistic, creative, noble…   Compassion, love…  Those were and are the qualities that are worthy of admiration to my mind in any individual or situation.

Those are the notes that compose the melody of the soul, the majesty that exists within every human which is concealed under layers of ignorance and illusion.

Until when?

Until each of us finds the will to break the chains of ignorance and illusion and see the Sun in ourselves and all that surrounds us.  The choice is ours, our actions ours as well.  We are all uniquely responsible for our own reality.

I once told someone close to me: “If I feel you are limiting my freedom, that will guarantee that you lose me.”  At that time I wasn’t aware that “external” factors are not able to limit our freedom, only we ourselves are.  That was the first step on the path to discovering the source of my freedom inside, to realize how much power we give to those around us to determine our freedom when all the time it is right their inside us just waiting to be acknowledged.  We don’t see it because it is inside us while we insist on looking outside us.  It was suddenly clear to me that what I really needed was my inner freedom, not to be told I was or wasn’t free by others.

So how do we achieve that?

Only through knowledge of self could I hope to discover the path to that freedom from ignorance and illusion.  The will to liberate myself enabled me to perceive that I, like so many others’ was bound in Plato’s cave”, bound by the limitations set by my own mind.

I however, wanted truly to liberate myself, whatever the cost.

That conscious realization illuminated within me yet another aspect of my reality, it brought me closer to inner harmony with my own life models, to the examples I admired.

It dawned on me that what had enchanted me from childhood in the pages of my favourite books, was the turning point in perception that I was finally experiencing myself.

I admired and still admire the free spirit that which dwells in every human soul.

I admired and still admire the daring our soul exhibits in its ability to overturn any adversity at will.

I admired and still admire the soul’s dynamism in overcoming any obstacle.

I admired and still admire the majesty of the soul in creating a new a true life.

I admired and still admire every soul which becomes an example to be emulated through its life and works, thoughts and practices.

I admired and still admire the soul that can envision a better society and contribute to that goal in its own way, through the qualities, talents and abilities it has.

Those are the role models for admiration that inspire me: conscious proactive participants in life, earthly and humane examples of individuals who manage to fly high while keeping their feet firmly on the ground.  That is the majesty of a life of meaning and purpose.

I consider that the means by which I can honor and validate the gift of life I have been given, this unique human existence on Earth that I dedicate to the Greater Good and the Good of ALL!

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

 

ΠΡΟΤΥΠΑ ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ

Ώραία πρόσωπα, ωραία ρούχα, πλούσιοι και διάσημοι άνθρωποι, τίτλοι ευγένειας, μεγάλα σπίτια, κοινωνική αναγνώριση…., αυτές είναι οι εικόνες που μας μεταδίδουν ως πρότυπα θαυμασμού στο διαδύκτιο, σε περιοδικά, και πολύ συχνά στη ζωή.

Για χρόνια και εγώ είχα παρασυρθεί από όλα αυτά τα πρότυπα αξίας, δύναμης, επιτυχίας που πλασάρονται ως ο απόλυτος σκοπός στη ζωή των ανθρώπων.

Παράλληλα όμως, από την εφηβική μου ηλικία, ένα φώς μέσα μου με οδηγούσε σε έναν άλλο δρόμο, στην αρχή δειλά και κατόπιν με τα χρόνια όλο και πιο έντονα, στο να διακρίνω την ουσία από τις ψευδαισθήσεις.

Ήμουν κοριτσάκι λίγο παραπάνω από δέκα ετών όταν αναρωτιόμουν : γιατί ζούμε? τι ερχόμαστε να κάνουμε στη ζωή ? που πάνε οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν?…

Όλο ερωτήσεις τριγύριζαν στο μυαλουδάκι μου…

Οι συνθήκες της ζωής μου ήταν τέτοιες που με οδήγησαν από πολύ νωρίς, να ψάχνω μόνη μου για να βρω τις πολυπόθητες απαντήσεις.

Τις απαντήσεις που γύρευα τις έβρισκα μέσα στις σελίδες των βιβλίων. Ένιωθα ότι τα βιβλία σαν σοφές ψυχές, είναι αυτά που με καταλαβαίνουν και με καθοδηγούν στην αναζήτησή μου. Όχι όμως τα οποιαδήποτε βιβλία, όχι στείρα γνώση και πληροφορίες, αλλά βιβλία με δυναμική και παλμό ζωής. Είχα μια ιδιαίτερη αγάπη, σε αυτά που με βοηθούσαν στο να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Βιβλία θετικής σκέψης, βιβλία εσωτερικής ανάπτυξης, βιβλία βγαλμένα από τη ζωή των ανθρώπων, ήταν αυτά που με συντρόφευαν κάθε στιγμή της ζωής μου.

Ναι, ιδιαίτερα στις βιογραφίες ανθρώπων- «μαχητών», που κατάφερναν να ξεπεράσουν δυσκολίες στη ζωή μεταδίδοντας τα μηνύματά τους, έβλεπα κάτι που με μάγευε. Η κάθε λέξη,  το κάθε νόημα που ανακάλυπτα στις σελίδες τους, με συντόνιζε με κάτι πολύ βαθύ μέσα μου, που ακόμα δεν το ήξερα και το οποίο θα αναγνώριζα πολύ αργότερα στη ζωή μου.

Παράλληλα αυτές οι εξωτερικές εικόνες και τα ακούσματα για επιτυχία, αξία, δόξα, φήμη, ομορφιά, που παρελαύνανε  μπροστά στα μάτια μου και αντιλαλούσαν στα αυτιά μου, από το κοντινό και το κοινωνικό περιβάλλον που μεγάλωσα,  έτρεφαν τους σπόρους της δικής μου αναζήτησης.

Ερωτήσεις συνέχιζαν να με απασχολούν, όλο και περισσότερο,  ιδιαίτερα από τη στιγμή που άρχισα να χαράζω το δικό μου δρόμο, να νιώθω τη φλόγα που έκαιγε μέσα μου, να αφουγκράζομαι την εσωτερική μου φωνή και καθοδήγηση. Έκανα πολλές φορές την ερώτηση στον εαυτό μου : αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους θαυμάζω ?  Αυτά είναι τα δικά μου πρότυπα η τα πρότυπα θαυμασμού που μου μετέδωσαν οι άλλοι ?

Όσο περνούσαν τα χρόνια, η ίδια μου η ζωή θα φρόντιζε να γίνω αυτόφωτη και όχι ετερόφωτη,  ξεχωρίζοντας μέσα μου τα δικά μου πρότυπα θαυμασμού, από αυτά των άλλων.

Το απλό, το ανεπιτήδευτο, το ευ-μορφο, το αληθινό, το φωτεινό, το καλό, το δίκαιο, το άνοιγμα, το ουσιαστικό, το τρυφερό, το γλυκό, το ρομαντικό, το ήρεμο, το ελεύθερο, το τίμιο, το ευαίσθητο, το ειλικρινές, το καλλιτεχνικό, το δημιουργικό, το ευγενές, η συμπόνια, η αγάπη, ήταν και είναι για μένα αυτά τα πρότυπα που θαυμάζω σε κάθε έκφραση της ζωής σε κάθε άνθρωπο η κατάσταση.      ΄

Αυτά ήταν και είναι οι νότες που συνθέτουν τη μελωδία της ψυχής, το μεγαλείο που υπάρχει μέσα στους ανθρώπους και που απλά θάβεται από την άγνοια και τις ψευδαισθήσεις.

Έως πότε ?

Έως ότου θελήσει ο κάθε ένας μας, να σπάσει αυτές τις αλυσίδες της άγνοιας και των ψευδαισθήσεων και να δει τον Ήλιο μέσα του και γύρω του. Η απόφαση είναι δική του, οι πράξεις του το ίδιο. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την πραγματικότητά του, παρά μόνο ο ίδιος.

Κάποτε είχα πει σε ένα κοντινό μου πρόσωπο : «αν νιώσω ότι περιορίζεις την ελευθερία μου, είναι η εγγύηση για να με χάσεις». Μόνο που τότε δεν γνώριζα πως δεν είναι οι «έξω» που περιορίζουν την ελευθερία μας, αλλά εμείς οι ίδιοι μέσα μας. Ήταν η αρχή του δρόμου για να βρω την ελευθερία μέσα μου, για να συνειδητοποιήσω πόση δύναμη δίνουμε στους γύρω να ορίζουν την ελευθερία μας, την στιγμή που η ελευθερία είναι τόσο κοντά που δεν τη βλέπουμε, επειδή βρίσκεται μέσα μας. Συνειδητοποίησα πως αυτό που χρειαζόμουν δεν ήταν η εξωτερική ελευθερία αλλά η εσωτερική.

Πως θα γινόταν αυτό ?

Μόνο μέσα από τη γνώση του εαυτού, θα γνώριζα και θα βάδιζα στο δρόμο αυτής της ελευθερίας από την άγνοια και τις ψευδαισθήσεις. Η θέληση να είμαι ελεύθερη, θα με έκανε να αντιληφθώ ότι ήμουν και εγώ όπως τόσοι άλλοι,  «δέσμια στο σπήλαιο του Πλάτωνα», δέσμια από τους περιορισμούς του νου.

Ήθελα όμως να είμαι ελεύθερη με όποιο τίμημα και να είναι αυτό.

Αυτή η συνειδητοποίηση ανέδυε από μέσα μου μια άλλη πραγματικότητα, με συντόνιζε όλο και πιο πολύ, με αυτά που για μένα είναι πρότυπα ζωής, τα δικά μου πρότυπα θαυμασμού.

Κατανόησα ότι αυτά που με μάγευαν από μικρή μέσα στις σελίδες των αγαπημένων μου βιβλίων, ήταν αυτά που βίωνα και εγώ πλέον στη δική μου ζωή.

Θαύμαζα και θαυμάζω την ελευθερία της ψυχής, αυτής που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο.

Θαύμαζα και θαυμάζω, το θάρρος της ψυχής να ανατρέπει τα πάντα όταν το θελήσει.

Θαύμαζα και θαυμάζω, τη δύναμη της ψυχής να ξεπερνάει κάθε δυσκολία.

Θαύμαζα και θαυμάζω, το μεγαλείο της ψυχής να δημιουργεί μια νέα και αληθινή ζωή.

Θαύμαζα και θαυμάζω, τη ψυχή που γίνεται παράδειγμα προς μίμηση, μέσα από τη ζωή και τα έργα της, μέσα από τις σκέψεις και τις πράξεις της.

Θαύμαζα και θαυμάζω, τη ψυχή που έχει το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας και προσφέρει  προς αυτό το σκοπό, με τον τρόπο που διαλέγει εκείνη, μέσα από τις ποιότητες τα ταλέντα και τις ικανότητές της.

Για μένα αυτά είναι τα πρότυπα θαυμασμού. Τα πρότυπα ενός στοχαστή της ζωής, γήινου και πολύ ανθρώπινου. Ενός στοχαστή που πετάει ψηλά στον ουρανό, αλλά συγχρόνως πατάει γερά στην γη. Είναι το μεγαλείο μιας ζωής με νόημα, με ουσία.

Είναι ό τρόπος για να αξιοποιήσω το δώρο της ζωής, την ύπαρξή μου στη Γη για το Ανώτερο Καλό μου και το Καλό όλων.

 

 

Three Years of Country Living

THREE YEARS LATER…

Nearly three years have passed since I decided to leave our nation’s capital and take up permanent residence in the countryside, in areas far removed from the “security” of civilization.

Having been born and raised in the capital city, to most my decision seemed crazy and to others it seemed ill advised and or impulsive.

For me however it was a decision guided by my soul, the result of my willingness to live outside the comfort zone of many.  It was an expression of my freedom to “be myself”, to pursue my own wants rather than what others wanted for me.

I’m rather accustomed to my actions evoking reactions from others.  It isn’t a matter of whether they “like” or “approve” of those actions, that is a superficial explanation at best.  On a deeper, subconscious level my actions caused them to face their own fears and insecurities.

That doesn’t mean that I wasn’t facing fears and doubts of my own, but I embraced those fears and carried on, telling myself: “go ahead and you will see on the way…”.  My fear wasn’t of failure; it was of not having made the effort, not having had the courage to venture from the most travelled path.  As a result I had the duty to support myself, working internally on those doubts and defending myself in the face of others’ opinions of my actions and choices.

As throughout all of my life, these past three years everything around me offered valuable lessons because that is how I’ve always chosen to view life.  The emotions I felt, the thoughts I had, the people I met, the homes I lived in, the environment surrounding me, everything that fell within my perception whether an animal or a piece of furniture, became my “teacher”.

I learned from everything…

How?

By being “present” in my own life, in other words conscious of what I was doing and why, of what I was feeling and why, of what I was thinking and why, of what I was experiencing and why…

Three years later, having lived the results of my decisions and efforts, I feel yet again oh so blessed, and continue to follow my soul’s bidding!

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Τρία χρόνια σχεδόν περάσανε από τότε που πήρα την απόφαση να φύγω από την πρωτεύουσα και να εγκατασταθώ στην επαρχία, σε μέρη απομονωμένα, μακριά από την «ασφάλεια» του πολιτισμού…..

Έχοντας γεννηθεί και ζήσει στην πρωτεύουσα, η απόφαση αυτή για κάποιους θεωρήθηκε τρελή, για άλλους επιπόλαιη, για τρίτους παρορμητική.

Για εμένα ήταν για άλλη μια φορά η καθοδήγηση της ψυχής μου και το αποτέλεσμα του θάρρους μου να βιώνω καταστάσεις έξω από τις συνήθειες των πολλών. Ήταν ακόμα η έκφραση της ελευθερίας  «να είμαι ο εαυτός μου», να ακολουθώ τα δικά μου «θέλω» και όχι αυτά που θέλουν οι άλλοι για εμένα.

Τις περισσότερες φορές, οι κινήσεις που έκανα στην ζωή μου, έφερναν την αντίδραση των άλλων, όχι τόσο γιατί μπορεί να μην τους άρεσαν, αυτό ήταν η επιφάνεια, αλλά γιατί βαθιά σε υποσυνείδητο επίπεδο, τους έφερναν αντιμέτωπους με τους δικούς τους φόβους και ανασφάλειες.

Όμως και εγώ μπορεί να φοβόμουν, η να είχα κάποιες αμφιβολίες, αλλά όπως πάντα στη ζωή μου έτσι και τρία χρόνια πριν, πήρα το φόβο μου αγκαλιά και προχώρησα, λέγοντας στον εαυτό μου : «κάνε την κίνηση και θα δεις στη πορεία…». Για εμένα ο φόβος δεν ήταν η αποτυχία, αλλά η μη προσπάθεια και η έλλειψη θάρρους να προχωρήσω βγαίνοντας από την πεπατημένη οδό.  Συνεπώς είχα να στηρίξω τον εαυτό μου, δουλεύοντας εσωτερικά τις δικές μου αμφιβολίες, αλλά και να στηρίξω τον εαυτό μου, μπροστά στην γνώμη των άλλων για τις κινήσεις και τις επιλογές μου.

Όπως στη ζωή μου και σε αυτά τα χρόνια, τα πάντα λειτουργούσαν ως «δάσκαλοι»,  γιατί απλά εγώ είχα επιλέξει να τα δω έτσι. Τα συναισθήματα που ένιωθα, οι σκέψεις που έκανα, οι άνθρωποι που γνώριζα, τα σπίτια που έμενα, το περιβάλλον στο οποίο ζούσα, κάθε τι που έπεφτε στην αντίληψή μου, από ένα ζώο ως ένα έπιπλο, γινόταν ο «δάσκαλός» μου.

Από τα πάντα  μάθαινα….

Με ποιο τρόπο ?

Με το να είμαι «παρούσα στην ζωή μου», δηλαδή απόλυτα συνειδητή στο τι έκανα και γιατί, στο τι ένιωθα και γιατί, στο τι σκεφτόμουν και γιατί, στο τι βίωνα και γιατί…..

Τρία χρόνια μετά, αναγνωρίζοντας τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας, νιώθω για άλλη μια φορά ευλογημένη για αυτή μου την απόφαση, να ακολουθώ τις επιταγές της ψυχής μου.

Mental Habits

Something old, something new…

How much power do we expend, over months, days moments – due to the importance we give to our mental habits?

Christmas is coming so we are “obliged” to be cheerful, to exchange gifts and wishes, to meet with friends…

The New Year is coming so we are “obliged” to feel joyful in the face of a promised new hope, an expectation, something “new” and “different” to replace the “old” and “familiar”…

The holiday season comes and goes with dizzying speed, receding like a flood tide and taking with it all of the momentary glitter and magic.  What remains however is a void  and the return of the routine.

Was that all?

No…

If we manage to “emerge” from our mental pattern long enough to view life from a new perspective, we can realize that the same anticipation and expectation with which we approach the holiday season, should characterize the way in which we face every day of our lives.  Full of possibilities…

When we live consciously, in daily communication with our own being, observing all that exists within and without us, seeking to comprehend our every thought and experience, then we transform every day of the year into a joyful celebration.

Joy is born in our every cell, saturating our being because we are able to learn, to develop, to create and to share!

Viewing life from that perspective, every day of the year has its own unique value and dynamism.  Every moment is a seed that bears the potential to germinate, bloom and share its fragrance of understanding and freedom.  ALL becomes ONE, and ONE becomes ALL.

If we are able to behave toward each other with genuine interest and good will, positivity, love and the desire to share… then every moment of our life, every day of the year and of our life will become a blessing!

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.