SELF-ESTEEM: we owe it to ourselves…

“On our excursions in the mountains, he always watched the birds flying freely, that was the only thing that gave him pleasure”.  Those were the words of a good friend when she had recently lost her husband, he was only 50.

In retrospect I can understand how he, like so many others, had become a victim of the delusions that we are conditioned to live with by choosing a life that didn’t allow him the freedom to be himself.  He wasn’t able to pursue his genuine needs and wants because he sacrificed them in order to win the recognition and reaffirmation of others around him, his wife included.

How many other’s lives and relationships have been sacrificed to the need to satisfy delusions and egoism?  How many of those mechanisms, that automatically alter our self-image, are fueled by social conditioning and erroneous beliefs that hold us captive in our own delusions.

Megalomania, xenomania, the compulsion to acquire possessions, power and recognition, counterfeit love, alleged security, freedom, and sensual pleasure become the ghosts that haunt our untrained minds, and we willingly dedicate our lives to chasing those shadows.  Worst of all is the fact that we don’t even realize how trapped we are in that grotto of delusion, just as Plato described it in his “Cave Myth”.

For years and years I dwelled in that “cave” too, choosing to believe that was just how life was, that those “accomplishments” were the purpose of our existence.  I was another victim…  Experiences came my way in order to “awaken” me, but I hadn’t yet reached the turning point of my awakening.  I was living in pain, bereft of any sense of satisfaction or fulfillment, and that state was what eventually turned my head and fueled the strength I needed to stir the freedom that was nesting inside me.  I kept asking myself: “Why are all these things happening to me?  Why am I suffering so?”  From the depths of my soul a voice kept saying, “I want out of here!”  It was that inner voice which guided me providing me more and more strength with which to break the bonds of illusion that were holding me back.  I finally entered the Light of the Sun, at first just as discovery but gradually experiencing the grandeur of existence that is leading all of us, with everything in and around us, toward the path of genuine happiness – all we have to do is to want it too.

I received the greatest gift of life: the opening of my own mind to the knowledge of self, and in consciously following that path the gift keeps giving, enabling me to express that knowledge creatively for the Greater Good and the Good of All.  Once that gift was opened all sorts of other wonderful things popped out as well.  Each new discovery seemed to emerge from within the one before it, like Russian “Babushka” dolls, revealing the gifts of inner worth, inner strength, inner security, inner freedom, inner love, and inner happiness.  The Light of the Sun was shining in me and in all aspects of my life more and more each day, revealing to me that all of those things I had been seeking for so many years around me, were actually there in me all along, just waiting to be expressed and shared.

I overturned everything in my life because, suddenly I realized I was free, I could see inside myself and around me all of those things that for years I was not able to perceive.  I began to appreciate the fragrance of my existence which enchanted me with its quality and strength.

Everything I had always been taught to seek externally, through the eyes and opinions of others, I now had awakened within my very core.  I achieved that with a lot of struggling and effort, but it was mine, my own creation made possible by my determination.

My sense of self-worth became deeply rooted in my every thought, word and action.  The essence of life, the truth of my reality and my unconditional love saturated and illuminated my every cell.  An immense source of conscious awareness was established inside me, accompanied by a new perception and understanding of life that I had never known before.  So many ideas, new ideas were constantly being born in my mind, and I felt an unprecedented need to express myself, as my own gift toward my fellow humans, as my personal contribution to a better world.  By appreciating just how important health and enlightenment are to every “cell” of our society, every human being in our community, the healthier and brighter the entire “body” of human kind can become.

My feminine energy has reached beyond creation on a physical level, the act of giving birth, to express itself as an intellectual womb.  It has brought forth into my world the twins of unity and equality.  Through my conscious realization that all of us humans are united and equal as beings on an existential level, I effectively dissolved all of the misconceptions that I had been brought up to believe.  I am not blaming anyone for those misconceptions, not myself or those who raised me because we were all steeped in the same ignorance.  In the course of my life however I managed to break away from that ignorance and allow myself to harmonize with the higher energy frequencies of comradeship, liberation, catharsis, truth, wisdom, beauty, innovation, creativity and sharing which I sensed other celestial beings were graciously sharing with me, and that I in turn have been so grateful for…

Now I live each day with a sense of self-worth, I appreciate my value through the observation of my inner eye.  I am free from the opinions of others, liberated from the need for reaffirmation from individuals who are still living in the delusion of social conditioning.  I discovered new sources of self-esteem inside myself and am now able to appreciate the talents, abilities and qualities that make me who I am: integrity, responsibility, sincerity, kindness, generosity, compassion, good taste and creativity.  By becoming familiar with my unwavering will to evolve, and through my efforts to become a better person, to understand my experiences and accept all aspects of myself so that I can work to improve my faults and strengthen my weaknesses, I can finally express and share my strengths.  By showing trust in myself and being an active participant in my life I thereby apply myself to a common challenge that many people are facing.  By concentrating on a meaningful purpose on a global scale, I am able to make the greatest possible contribution to human society.

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

 

AYTOEKTIMHΣΗ

 

«Στις εκδρομές μας στο βουνό, έβλεπε τα πουλιά να πετούν ελεύθερα και αναστέναζε, μόνο αυτό τον ευχαριστούσε». Αυτά ήταν τα λόγια πολύ καλής φίλης μου, όταν έχασε τον άντρα της στα 50 του χρόνια.

Τώρα πλέον κατανοώ πως και αυτός ο άνθρωπος, όπως και τόσοι άλλοι, ήταν θύμα των ψευδαισθήσεων που ζούμε, επιλέγοντας μια ζωή όπου δεν ήταν ελεύθερος να είναι ο εαυτός του, να ακολουθεί τις ανάγκες και τα θέλω του, απλά για να έχει την αναγνώριση και την επιβεβαίωση από το περιβάλλον και τη γυναίκα του.

Πόσες άλλες ζωές, πόσες άλλες σχέσεις, δεν έχουν καταστραφεί μέσα από την ανάγκη ικανοποίησης των ψευδαισθήσεων, των φουσκωμένων «εγώ» των ανθρώπων. Πόσο αυτοί οι μηχανισμοί αυτοπροσδιορισμού της εικόνας του εαυτού μας, τρέφονται από προγραμματισμούς και λανθασμένες πεποιθήσεις, κάνοντας μας δέσμιους, αλυσοδεμένους μέσα στη πλάνη μας.

Μεγαλομανία, ξενομανία, ανάγκη απόκτησης υλικών αγαθών, εξουσίας και κύρους, πλασματική αγάπη, υποτιθέμενη ασφάλεια και ελευθερία, ηδονή των αισθήσεων, γίνονται οι σκιές που παρελαύνουν στον απαίδευτο νου μας, οι σκιές όπου αφιερώνουμε την ίδια μας την ζωή. Και το χειρότερο είναι πως δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο εγκλωβισμένοι είμαστε σε αυτό το σπήλαιο των ψευδαισθήσεων, όπως περιγράφεται στο «μύθο του σπηλαίου» από τον Πλάτωνα.

Για πολλά χρόνια ζούσα και εγώ, μέσα σε αυτή τη  «σπηλιά», πιστεύοντας ότι έτσι είναι η ζωή, ότι αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας. Υπήρξα και εγώ ένα ακόμα θύμα…. Εμπειρίες έρχονταν στη ζωή μου για να με «ξυπνήσουν», όμως ακόμα δεν είχε έρθει η   στιγμή της αφύπνισής μου. Ο πόνος που βίωνα και η έλλειψη ικανοποίησης και πληρότητας, ήταν αυτά που έτρεφαν τη δύναμη της ανατροπής και της ελευθερίας που φώλιαζε μέσα μου. «Γιατί συμβαίνουν τόσα πράγματα στη ζωή μου, γιατί τόσος πόνος…» αναρωτιόμουν. «Θέλω να βγω από εδώ μέσα», έλεγε μια φωνή από τα τρίσβαθα της ψυχής μου.  Είναι αυτή η εσωτερική φωνή που με καθοδηγούσε, δίνοντας μου όλο και περισσότερο τη δύναμη για να σπάσω τα δεσμά που με κρατούσαν σε αυτή την πλάνη και να βγω στο Φως του Ήλιου, αρχικά ανακαλύπτοντας και μετά βιώνοντας το μεγαλείο της ύπαρξης που οδηγεί με κάθε τρόπο, όποιον θέλει, στο δρόμο της πραγματικής ευτυχίας.

Μου δινόταν το μεγαλύτερο δώρο της ζωής : το άνοιγμα  στη γνώση του εαυτού μου και κατόπιν στην πορεία, η έκφραση αυτής της γνώσης μέσα από τη δημιουργικότητά μου, για το Ανώτερο Καλό μου και το Καλό των άλλων. Ανοίγοντας αυτό το δώρο της αυτογνωσίας και άλλα δώρα ξεπηδούσαν το ένα μέσα στο άλλο, σαν τις ρώσικες μπαμπούσκες, για να μου αποκαλύψουν το δώρο της εσωτερικής αξίας, το δώρο της εσωτερικής δύναμης, το δώρο της εσωτερικής ασφάλειας, το δώρο της εσωτερικής ελευθερίας, το δώρο της εσωτερικής αγάπης και το δώρο της εσωτερικής ευτυχίας. Το φώς του Ήλιου έλαμπε μέσα μου και στη ζωή μου, κάθε μέρα και περισσότερο,  δείχνοντας μου πως ό,τι έψαχνα τόσα χρόνια γύρω μου, ήταν απλά μέσα μου.

Ανέτρεψα τα πάντα στη ζωή μου, γιατί τώρα ήμουν ελεύθερη, να δω μέσα μου και γύρω μου, ό,τι τόσα χρόνια δεν μπορούσα να αντιληφθώ. Το άρωμα που ευωδίαζε τη ζωή μου, με μεθούσε από τη δύναμη και τη ποιότητά του.

Αυτό που πάντα με είχαν μάθει να αναζητώ έξω από εμένα, μέσα από τη ματιά των άλλων, πλέον ήταν μέσα μου. Το είχα κερδίσει με πολύ αγώνα και κόπο, αλλά ήταν ολόδικό μου, ήταν και είναι το δημιούργημά μου, το επίτευγμά μου.

Η αυτοεκτίμηση ρίζωνε βαθιά σε κάθε μου σκέψη, σε κάθε μου λόγο, σε κάθε μου πράξη. Η ουσία της ζωής, η αλήθεια της πραγματικότητάς μου και η αγάπη χωρίς όρους, πλημμύριζαν και φώτιζαν το κάθε μου κύτταρο. Ένα τεράστιο άνοιγμα συνειδητότητας θρόνιαζε μέσα μου, συνοδευόμενο από μια αντίληψη και μια κατανόηση της ζωής, άγνωστες στο παρελθόν. Ιδέες, νέες ιδέες γεννιόντουσαν συνεχώς στο μυαλό μου, με την απόλυτη ανάγκη να τις εκφράσω, ως το δικό μου δώρο προς άλλους ανθρώπους, ως τη συνεισφορά μου για ένα καλύτερο κόσμο. Εκτιμώντας πως, όσο πιο υγιές και φωτεινό είναι το κάθε κύτταρο της κοινωνίας, ο κάθε άνθρωπος, τόσο πιο υγιές και φωτεινό είναι το σώμα της ανθρωπότητας.

Η θηλυκή μου πλευρά είχε ξεπεράσει τη δημιουργικότητά της σε φυσικό επίπεδο, μέσα από τη γέννηση ενός μωρού, για να εκφραστεί ως μια νοητική μήτρα, φέρνοντας στο κόσμο μου δύο δίδυμα : την ενότητα και την ισότητα.  Μέσα από τη συνειδητοποίηση πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε ενωμένοι και ισότιμοι, μέσα στην ίδια μας την ύπαρξη, διαλύοντας κάθε ψευδαίσθηση μέσα στην οποία είχα και εγώ μεγαλώσει. Κανείς δεν έφταιγε, ούτε εγώ, ούτε αυτοί που με μεγάλωσαν, καθώς και εκείνοι είχαν την ίδια άγνοια με εμένα. Απλά στη πορεία της ζωής μου, εγώ επέλεξα ένα άλλο μονοπάτι, επιτρέποντας στον εαυτό μου να συντονιστεί με  υψηλοδονούμενες ενέργειες δύναμης, συντροφικότητας, απελευθέρωσης, κάθαρσης, αλήθειας, σοφίας, ομορφιάς, πρωτοπορίας, δημιουργικότητας  και μοιράσματος, που ένιωθα με ευγνωμοσύνη να μου χαρίζουν κάποιοι, εκεί ψηλά στον ουρανό….

Βιώνω πλέον την εκτίμηση του εαυτού μου, μέσα από τη δική μου εσωτερική ματιά, ελεύθερη από τη γνώμη των άλλων, ελεύθερη από την ανάγκη επιβεβαίωσης από ανθρώπους που σκέφτονται και ζουν μέσα σε ψευδαισθήσεις. Ανακάλυψα μέσα μου νέες πηγές αυτοεκτίμησης , αναγνωρίζοντας  τα ταλέντα, τις ικανότητες και τις ποιότητές μου,   την εντιμότητα, την υπευθυνότητα, την ειλικρίνεια, τη καλοσύνη, τη γενναιοδωρία, τη συμπόνια, τη καλαισθησία, τη δημιουργικότητα. Αναγνωρίζοντας την αδιάκοπη θέληση για εξέλιξη, μέσα από τη προσπάθειά μου να βελτιώνομαι ως άνθρωπος, να κατανοώ τις εμπειρίες μου, να αποδέχομαι όλες τις πλευρές του εαυτού μου, να διορθώνω τα ελαττώματά μου, να δυναμώνω τις αδύνατες πτυχές μου και να εκφράζω τις δυνατές μου πλευρές. Αναγνωρίζοντας με εμπιστοσύνη και τη δική μου συμμετοχή, σε έναν αγώνα πολλών ανθρώπων, με αυτοσυγκέντρωση σε ένα σκοπό ουσιώδη και παγκόσμιο, νιώθοντας πως είναι η μεγαλύτερη προσφορά στη κοινωνία μας.

 

 

VILLAGE LIFE

“You are attractive and educated, how come you are living in a village?”

That question was put to me just yesterday by I woman I ran into.  To her, as to many other neighbors I have acquired here, it is simply incomprehensible, even though they see me here among them every day in this place I have chosen to call home, a village that belongs to another era…

Once snugly inside my log cabin, all night I wondered, “Why is it that so many here find my choice so peculiar?”

Of course I realized that it was the same query that filled the minds of my family and social circle when I first decided to relocate to the countryside, seeking the warmth of nature’s embrace.

It is the intrinsic trust I have for my inner guide which once again provided me the strength and the answers for that step which had summarily been rejected by those around me.  Yet again that inner voice softly whispered: “Listen to the guidance from deep within, don’t seek the approval of others who live and think differently than you do.  Every one of them judges in their own way, from the perspective of their experiences and conditioning.”

That woman’s question, “You are attractive and educated, how come you are living in a village?”, set in motion a train of thought:  it was the norm that only “unattractive” and “uneducated” people lived in villages, and an anomaly for “attractive and educated” people to want to.  The question itself brought an answer to mind in the form of a lovely flower that my imagination painted.  “Where will a flower be happiest?  In the earth which nourished it until it bloomed?  Or cut and on display in a vase in some socialite’s salon, where at best it may receive a passing glance of admiration?”

Oh, what we put ourselves through for the sake of being admired…

That embedded need for reaffirmation of our worth, from existence, from the opinions of others…  How many lives have been bound up in its web?  How much joy and happiness have been suppressed?   Why do our minds and egos seek so to feed on the evaluations of others?  How great our sense of freedom and happiness would be if their source were none other than our own sense of self-worth developed through a conscious way of life?

By hunting happiness through monetary wealth and profit, social recognition and professional success, the “treasure” you think you are amassing is only a handful of lumps of coal.

To see the proof all you need to do is to notice how many people have chosen to follow that model in their lifestyle.  The majority are not living the happiness they thought their efforts would bring them and are also plagued by constant stress.  I can’t help observing the angst that drives not only those who aspire to creating that lifestyle for themselves but also those struggling to maintain such a lifestyle, to feed their addiction for approval.

In large cities human relations become impersonal and superficial.  How could it be any other way when most people have no time to breathe?  How can they be expected to give their time for others when they are unable to find time for their own selves?  How can you give something you haven’t got?  How can they become conscious of their condition when they have no time to sit and reflect on what is happening inside them and around them every day of their lives?

Worst of all, most people never even ask themselves, “What is going on here, why do I constantly feel stressed out?”  Fleeting thoughts, often disregarded as the result of exhaustion, may cause them to slow things down temporarily, but only for the purpose of gathering strength to renew with even greater zeal the quest for satisfaction.  That behavior usually only creates a cycle that rarely if ever leads to any meaningful re-evaluation of one’s life.

We have come to resemble androids programmed to generate profit and favorable opinions from others as the measure of our value and influence.  We remain blind and deaf to the messages our own bodies try to give us: dissatisfaction, illness, disharmonious relationships, absence of joy, those are all symptoms of stress that our own bodies generate.  And we ignore them, because we refuse to acknowledge anything but “success”, “wealth”, “recognition”… poor concepts in comparison to what ur souls are really seeking.

We persist in living at such a fast pace because the belief that the “faster” you live, work, play, the more money you’ll earn has been deeply ingrained in us.  We have been conditioned that the more money one has, the more respect they will be shown.  The more respect someone is shown the more value they have and the more value they have, the greater recognition they will enjoy socially.  The more humane life rhythms of the countryside on the other hand, are viewed as base social retrogression.

“Who will I become if I suddenly stop running in the ‘rat race’?”  “What will be my value if I received no recognition from others?”  “Who am I if I’m not like the others?”

Those are just a few of the questions, the answers for which are hibernating within us.  All of us at any time have the choice to waken that part of us which is sleeping, to open the door to life and allow the light of genuine happiness to flood our being.

If we manage to unearth the illusions upon which we build our lives, if we have the will and daring to break our bonds to the illusory “needs” that have been imposed on us by the alleged progress of the industrial revolution with its unbridled thirst for profit, then we could become consciously aware of the matrix in which we live.  When you perceive the fact that what is presented to us as progress, what concentrates large portions of populations in cities on the false pretense of a “better” life, it is a startling revelation.  Humans crush themselves into concrete cages, far removed from nature, the source of any real autonomy and independence.  We search in vain through false stimuli for joy, happiness and some meaning to our existence.  The result is that we lose our connection with the earth and sky, and the blessings of serenity, joy and happiness that connection provides are torn from our lives.  To be surrounded by organic life is an endless source of energy: plants and animals, the sun, the moon, the rain, the wind… we all share that life force which nurtures and creates.

Where else are we to access that strength if not from our primordial connection to the earth and our connection to our own being?  Where better to re-establish and strengthen those connections than the countryside, than a village?

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

«Εσύ όμορφη και μορφωμένη, πως μένεις στο χωριό» ?

Αυτή ήταν η ερώτηση όλο απορία από μια γυναίκα εχθές,  αλλά και των περισσότερων συγχωριανών μου, που με βλέπουν πλέον να κυκλοφορώ ανάμεσά τους, ως μόνιμη κάτοικο εδώ, σε ένα χωριό βγαλμένο από την Ελλάδα μιας άλλης εποχής…

Γύρισα στο ξύλινό μου σπίτι και σκεφτόμουν όλο το βράδυ, «γιατί τόση απορία στα λόγια αλλά και στις σκέψεις των ανθρώπων εδώ?

Αναγνώριζα πως η ίδια απορία, είναι αυτή που πλημμυρίζει και τους ανθρώπους του οικογενειακού και κοινωνικού μου περιβάλλοντος όταν πήρα την απόφαση να μετοικήσω στην επαρχία, ζώντας μέσα στην αγαπημένη μου φύση.

Η εμπιστοσύνη σε μια εσωτερική καθοδήγηση είναι για άλλη μια φορά στη ζωή μου, αυτή που μου έδινε τη δύναμη και στη πορεία και τις απαντήσεις σε αυτή μου την κίνηση, απορριπτέα ως επί το πλείστον από το περιβάλλον μου. Για άλλη μια φορά η εσωτερική μου φωνή, ψιθύριζε : «άκουσε αυτό που σε οδηγεί βαθιά μέσα σου, μη ζητάς τη γνώμη των άλλων, των ανθρώπων που ζουν και σκέφτονται διαφορετικά από εσένα,  καθώς κάθε ένας κρίνει με το δικό του τρόπο, μέσα από τις δικές του τις εμπειρίες και τους προγραμματισμούς».

Η ερώτηση, «εσύ όμορφη και μορφωμένη, πως μένεις στο χωριό?», γεννούσε στο μυαλό μου το συνειρμό πως στο χωριό είναι φυσιολογικό να ζουν  άνθρωποι, άσχημοι και αμόρφωτοι και αφύσικο, όμορφοι και μορφωμένοι. Η ερώτηση έφερε την απάντηση στο μυαλό μου, μέσα από την εικόνα ενός όμορφου λουλουδιού που ζωγραφίστηκε στην σκέψη μου. «Πού είναι πιο ευτυχισμένο ένα λουλούδι? Στη γη που το γέννησε, που το τρέφει και που το κάνει να ανθίζει, η στο βάζο ενός σαλονιού όπου εισπράττει ίσως το φευγαλέο θαυμασμό κάποιων ?

Ax αυτός ο θαυμασμός αναλογιζόμουν….

Αυτή η ανάγκη της επιβεβαίωσης της αξίας μας, από την ύπαρξη, τη ματιά και τη γνώμη των άλλων, πόσες ζωές έχει κρατήσει δέσμιες στον ιστό της ? Πόση χαρά και ευτυχία μέσα μας εγκλωβίζονται και εμποδίζονται να εκφραστούν? Πόσο ο νους και το «εγώ» των ανθρώπων ψάχνει να τραφεί από την εκτίμηση των άλλων? Πόση ελευθερία και ευτυχία θα νιώθαμε μέσα μας, αν η πηγή τους ήταν η αυτοεκτίμηση και η συνειδητή ζωή?

Το κυνήγι της ευτυχίας μέσα από τα χρήματα και το κέρδος, την κοινωνική αναγνώριση και την επαγγελματική επιτυχία, αποδείχθηκε «άνθρακας ο θησαυρός».

Η απόδειξη έρχεται διαπιστώνοντας πόσο άνθρωποι που ακολουθούν αυτό το μοντέλο ζωής, δεν βιώνουν την ευτυχία που περιμένουν, αλλά αντίθετα σε μεγάλο ποσοστό κυριεύονται από ένα μόνιμο άγχος. Παρατηρώ την αγωνία που συνεχίζει να ποτίζει όχι μόνο αυτούς που προσπαθούν για την επίτευξη αυτού του μοντέλου ζωής, αλλά και αυτούς που προσπαθούν για την διατήρησή του, όντας απόλυτα εξαρτημένοι από αυτό.

Οι σχέσεις στις πόλεις έχουν γίνει απρόσωπες και επιφανειακές. Πως θα γινόταν το αντίθετο όταν οι άνθρωποι δεν έχουν το χρόνο ούτε για να αναπνεύσουν οι ίδιοι. Πώς να δώσουν στον άλλο από το χρόνο τους, αυτό το χρόνο που δεν έχουν ούτε για τον εαυτό τους. Πώς να δώσουν κάτι που λείπει και στους ίδιους. Πώς να συνειδητοποιήσουν τι τους συμβαίνει όταν δεν προλαβαίνουν  να αφουγκραστούν αυτό που συμβαίνει μέσα τους και στη ζωή τους.

Και το χειρότερο, είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναρωτιούνται μέσα τους, «μα τι συμβαίνει εδώ, γιατί νιώθω ένα μόνιμο στρες» ? Φευγαλέες σκέψεις που μπορεί να αποδοθούν σε μια υπερκόπωση, κάνοντας κάποιους να χαμηλώσουν προσωρινά τους ξέφρενους τόνους της ζωής τους, για να μπουν αργότερα πιο δυναμικά στο κυνήγι για την ικανοποίηση τους. Ακολουθώντας μια  συμπεριφορά που σπάνια οδηγεί στην εύρεση της λύσης μέσα από μια αναθεώρηση της ίδιας τους της ζωής.

Έχουμε γίνει άνθρωποι-μηχανές που ο αυτοσκοπός είναι το κέρδος και η αναγνώριση των άλλων για να πάρουμε αξία και δύναμη, παραμένοντας τυφλοί στα μηνύματα που μας δίνει το ίδιο μας το σώμα : έλλειψη ικανοποίησης, ασθένειες, δυσαρμονικές σχέσεις, απουσία χαράς, είναι το σύμπτωμα του άγχους που εκπέμπει το σώμα μας. Και εμείς κωφεύουμε σε αυτά, γιατί στα αυτιά μας ηχούν μόνο λέξεις : επιτυχία, χρήματα, αναγνώριση,…, λέξεις τόσο φτωχές για αυτά που ζητάει η ψυχή.

Συνεχίζουμε να ζούμε σε ξέφρενους ρυθμούς, καθώς υπάρχει βαθιά μέσα μας η πεποίθηση πως όσο πιο πολύ «τρέχει» κάποιος, τόσο περισσότερα χρήματα κερδίζει, όσο περισσότερα χρήματα κερδίζει, τόσο περισσότερο κύρος αποκτά, όσο περισσότερο κύρος αποκτά τόσο περισσότερο αξίζει και όσο περισσότερο αξίζει τόσο περισσότερο αναγνωρίζεται από τους άλλους. Σε αντίθεση, οι ήρεμοι ρυθμοί της ζωής στη φύση ερμηνεύονται ως ραθυμία και ως κοινωνική οπισθοδρόμηση.

«Ποιος θα είμαι αν σταματήσω να τρέχω» ? «Ποιά θα είναι η αξία μου, αν δεν με αναγνωρίζουν οι άλλοι»? «Ποιος θα είμαι, αν δεν είμαι σαν τους άλλους»?

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις ερωτήσεις, οι απαντήσεις των οποίων κοιμούνται μέσα μας. Εν τούτοις ο κάθε ένας από εμάς έχει την επιλογή να τις ξυπνήσει, ανοίγοντας στη ζωή του την πόρτα που αφήνει το φως της πραγματικής ευτυχίας  να πλημμυρίσει την ύπαρξή του.

Αν αναλογιστούμε τις ψευδαισθήσεις μέσα στις οποίες χτίζουμε τη ζωή μας, αν μπορέσουμε με θέληση και θάρρος να σπάσουμε τα δεσμά των ψεύτικων αναγκών που μας έχει δημιουργήσει η υποτιθέμενη πρόοδος της βιομηχανικής επανάστασης, του κέρδους και της απληστίας, θα συνειδητοποιήσουμε το μάτριξ μέσα στο οποίο ζούμε. Όταν αντιληφθούμε πως αυτό που μας ονομάζουν εξέλιξη, μας συγκέντρωσε στις πόλεις, φέρνοντας και την ψευδαίσθηση μιας υποτιθέμενης καλύτερης ζωής. Οι άνθρωποι ήρθαμε να ζούμε στιβαγμένοι  σε τσιμεντένια κλουβιά, απομακρυσμένοι από την αρχέγονη φύση μας, ψάχνοντας σε μάταια και ψεύτικα ερεθίσματα, την εύρεση χαράς, ευτυχίας και νοήματος στη ζωή. Με αποτέλεσμα να έχουν κοπεί οι δεσμοί μας με τη γη, να έχει χαθεί από την ζωή μας η ευλογία της ηρεμίας, της γαλήνης, της ευτυχίας και της χαράς που δίνει η επαφή με το γη και τον ουρανό,  με τα φυτά και τα ζώα, με τον ήλιο και την σελήνη, με την βροχή και τον άνεμο,  με τη δύναμη της ενέργειας που δίνει ζωή, που τρέφει και δημιουργεί. Από πού να πάρουμε τη δύναμη αυτή, εμείς οι άνθρωποι, αν όχι από την εσωτερική και βαθιά επαφή με τον εαυτό μας και την επιστροφή στη φύση και το χωριό?