Not so secret admirers…

Role Models for Admiration?

Attractive faces, nice clothes, the rich and famous, titles of nobility, grand homes, social recognition…  Those are the images we are conditioned to admire: on the internet, in magazines, and very often in day to day life.

For years I was caught up in that system of measuring value, power, success that is promoted as the absolute purpose for any human life.

As I entered puberty however a light inside me guided me toward another path, timidly at first but as the years passed my steps became more confident, and I could distinguish the essence from the illusions.

I was just a girl of ten when I first wondered: “Why are we alive?  What is it we are born to do?  Where do people go when they die?”

Like most young people my mind was full of questions…

The situations I faced were such that I was led to seek the answers I sought so keenly on my own from a very early age.

I found answers initially in books.  I felt that each book was a wise soul that could understand and guide me on my quest.  I didn’t feel that way about just any book though.  I was seeking something beyond sterile knowledge and information; I was looking for life force, the pulse of existence.  I was particularly fond of any book which propelled me to better myself, as a human being.  Books about positive thinking, about esoteric development, books drawn from the lives of others, those books have been my companions throughout every moment of my life.

I’ve always had particular interest in biographies, the stories of real-life “warriors” who managed to surpass the difficulties they encountered on their path and to share their message.  I was mesmerized.  Every word, every meaning that I discovered within those pages stirred something deep inside me that I was then unaware of and wouldn’t discover until years later.

At the same time all of the external visual and auditory prompts accounts of success, worthiness, glory, fame, beauty which bombarded me relentlessly in my immediate environment were fertilizing the seeds of my own search for self.

Questions were constantly coming to mind with increasing frequency, in particular from the point when I began to blaze my own trail, to sense the flame burning inside me and to heed the inner voice which was guiding me.  I often asked myself: “Should I admire those people?  Have I chosen those role models for admiration?  Or have those role models been imposed on me by others?”

As the years passed my own life would come to insure that my attention was drawn to my own enlightenment and not the “enlightenment” of others.  That enabled me to distinguish between my chosen role models and those projected by others.

All things simple, unaffected, well-formed, true, bright, kind, just, open, of essence, tender, sweet, romantic, serene, free, honorable, sensitive, sincere, artistic, creative, noble…   Compassion, love…  Those were and are the qualities that are worthy of admiration to my mind in any individual or situation.

Those are the notes that compose the melody of the soul, the majesty that exists within every human which is concealed under layers of ignorance and illusion.

Until when?

Until each of us finds the will to break the chains of ignorance and illusion and see the Sun in ourselves and all that surrounds us.  The choice is ours, our actions ours as well.  We are all uniquely responsible for our own reality.

I once told someone close to me: “If I feel you are limiting my freedom, that will guarantee that you lose me.”  At that time I wasn’t aware that “external” factors are not able to limit our freedom, only we ourselves are.  That was the first step on the path to discovering the source of my freedom inside, to realize how much power we give to those around us to determine our freedom when all the time it is right their inside us just waiting to be acknowledged.  We don’t see it because it is inside us while we insist on looking outside us.  It was suddenly clear to me that what I really needed was my inner freedom, not to be told I was or wasn’t free by others.

So how do we achieve that?

Only through knowledge of self could I hope to discover the path to that freedom from ignorance and illusion.  The will to liberate myself enabled me to perceive that I, like so many others’ was bound in Plato’s cave”, bound by the limitations set by my own mind.

I however, wanted truly to liberate myself, whatever the cost.

That conscious realization illuminated within me yet another aspect of my reality, it brought me closer to inner harmony with my own life models, to the examples I admired.

It dawned on me that what had enchanted me from childhood in the pages of my favourite books, was the turning point in perception that I was finally experiencing myself.

I admired and still admire the free spirit that which dwells in every human soul.

I admired and still admire the daring our soul exhibits in its ability to overturn any adversity at will.

I admired and still admire the soul’s dynamism in overcoming any obstacle.

I admired and still admire the majesty of the soul in creating a new a true life.

I admired and still admire every soul which becomes an example to be emulated through its life and works, thoughts and practices.

I admired and still admire the soul that can envision a better society and contribute to that goal in its own way, through the qualities, talents and abilities it has.

Those are the role models for admiration that inspire me: conscious proactive participants in life, earthly and humane examples of individuals who manage to fly high while keeping their feet firmly on the ground.  That is the majesty of a life of meaning and purpose.

I consider that the means by which I can honor and validate the gift of life I have been given, this unique human existence on Earth that I dedicate to the Greater Good and the Good of ALL!

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.




Ώραία πρόσωπα, ωραία ρούχα, πλούσιοι και διάσημοι άνθρωποι, τίτλοι ευγένειας, μεγάλα σπίτια, κοινωνική αναγνώριση…., αυτές είναι οι εικόνες που μας μεταδίδουν ως πρότυπα θαυμασμού στο διαδύκτιο, σε περιοδικά, και πολύ συχνά στη ζωή.

Για χρόνια και εγώ είχα παρασυρθεί από όλα αυτά τα πρότυπα αξίας, δύναμης, επιτυχίας που πλασάρονται ως ο απόλυτος σκοπός στη ζωή των ανθρώπων.

Παράλληλα όμως, από την εφηβική μου ηλικία, ένα φώς μέσα μου με οδηγούσε σε έναν άλλο δρόμο, στην αρχή δειλά και κατόπιν με τα χρόνια όλο και πιο έντονα, στο να διακρίνω την ουσία από τις ψευδαισθήσεις.

Ήμουν κοριτσάκι λίγο παραπάνω από δέκα ετών όταν αναρωτιόμουν : γιατί ζούμε? τι ερχόμαστε να κάνουμε στη ζωή ? που πάνε οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν?…

Όλο ερωτήσεις τριγύριζαν στο μυαλουδάκι μου…

Οι συνθήκες της ζωής μου ήταν τέτοιες που με οδήγησαν από πολύ νωρίς, να ψάχνω μόνη μου για να βρω τις πολυπόθητες απαντήσεις.

Τις απαντήσεις που γύρευα τις έβρισκα μέσα στις σελίδες των βιβλίων. Ένιωθα ότι τα βιβλία σαν σοφές ψυχές, είναι αυτά που με καταλαβαίνουν και με καθοδηγούν στην αναζήτησή μου. Όχι όμως τα οποιαδήποτε βιβλία, όχι στείρα γνώση και πληροφορίες, αλλά βιβλία με δυναμική και παλμό ζωής. Είχα μια ιδιαίτερη αγάπη, σε αυτά που με βοηθούσαν στο να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Βιβλία θετικής σκέψης, βιβλία εσωτερικής ανάπτυξης, βιβλία βγαλμένα από τη ζωή των ανθρώπων, ήταν αυτά που με συντρόφευαν κάθε στιγμή της ζωής μου.

Ναι, ιδιαίτερα στις βιογραφίες ανθρώπων- «μαχητών», που κατάφερναν να ξεπεράσουν δυσκολίες στη ζωή μεταδίδοντας τα μηνύματά τους, έβλεπα κάτι που με μάγευε. Η κάθε λέξη,  το κάθε νόημα που ανακάλυπτα στις σελίδες τους, με συντόνιζε με κάτι πολύ βαθύ μέσα μου, που ακόμα δεν το ήξερα και το οποίο θα αναγνώριζα πολύ αργότερα στη ζωή μου.

Παράλληλα αυτές οι εξωτερικές εικόνες και τα ακούσματα για επιτυχία, αξία, δόξα, φήμη, ομορφιά, που παρελαύνανε  μπροστά στα μάτια μου και αντιλαλούσαν στα αυτιά μου, από το κοντινό και το κοινωνικό περιβάλλον που μεγάλωσα,  έτρεφαν τους σπόρους της δικής μου αναζήτησης.

Ερωτήσεις συνέχιζαν να με απασχολούν, όλο και περισσότερο,  ιδιαίτερα από τη στιγμή που άρχισα να χαράζω το δικό μου δρόμο, να νιώθω τη φλόγα που έκαιγε μέσα μου, να αφουγκράζομαι την εσωτερική μου φωνή και καθοδήγηση. Έκανα πολλές φορές την ερώτηση στον εαυτό μου : αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους θαυμάζω ?  Αυτά είναι τα δικά μου πρότυπα η τα πρότυπα θαυμασμού που μου μετέδωσαν οι άλλοι ?

Όσο περνούσαν τα χρόνια, η ίδια μου η ζωή θα φρόντιζε να γίνω αυτόφωτη και όχι ετερόφωτη,  ξεχωρίζοντας μέσα μου τα δικά μου πρότυπα θαυμασμού, από αυτά των άλλων.

Το απλό, το ανεπιτήδευτο, το ευ-μορφο, το αληθινό, το φωτεινό, το καλό, το δίκαιο, το άνοιγμα, το ουσιαστικό, το τρυφερό, το γλυκό, το ρομαντικό, το ήρεμο, το ελεύθερο, το τίμιο, το ευαίσθητο, το ειλικρινές, το καλλιτεχνικό, το δημιουργικό, το ευγενές, η συμπόνια, η αγάπη, ήταν και είναι για μένα αυτά τα πρότυπα που θαυμάζω σε κάθε έκφραση της ζωής σε κάθε άνθρωπο η κατάσταση.      ΄

Αυτά ήταν και είναι οι νότες που συνθέτουν τη μελωδία της ψυχής, το μεγαλείο που υπάρχει μέσα στους ανθρώπους και που απλά θάβεται από την άγνοια και τις ψευδαισθήσεις.

Έως πότε ?

Έως ότου θελήσει ο κάθε ένας μας, να σπάσει αυτές τις αλυσίδες της άγνοιας και των ψευδαισθήσεων και να δει τον Ήλιο μέσα του και γύρω του. Η απόφαση είναι δική του, οι πράξεις του το ίδιο. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την πραγματικότητά του, παρά μόνο ο ίδιος.

Κάποτε είχα πει σε ένα κοντινό μου πρόσωπο : «αν νιώσω ότι περιορίζεις την ελευθερία μου, είναι η εγγύηση για να με χάσεις». Μόνο που τότε δεν γνώριζα πως δεν είναι οι «έξω» που περιορίζουν την ελευθερία μας, αλλά εμείς οι ίδιοι μέσα μας. Ήταν η αρχή του δρόμου για να βρω την ελευθερία μέσα μου, για να συνειδητοποιήσω πόση δύναμη δίνουμε στους γύρω να ορίζουν την ελευθερία μας, την στιγμή που η ελευθερία είναι τόσο κοντά που δεν τη βλέπουμε, επειδή βρίσκεται μέσα μας. Συνειδητοποίησα πως αυτό που χρειαζόμουν δεν ήταν η εξωτερική ελευθερία αλλά η εσωτερική.

Πως θα γινόταν αυτό ?

Μόνο μέσα από τη γνώση του εαυτού, θα γνώριζα και θα βάδιζα στο δρόμο αυτής της ελευθερίας από την άγνοια και τις ψευδαισθήσεις. Η θέληση να είμαι ελεύθερη, θα με έκανε να αντιληφθώ ότι ήμουν και εγώ όπως τόσοι άλλοι,  «δέσμια στο σπήλαιο του Πλάτωνα», δέσμια από τους περιορισμούς του νου.

Ήθελα όμως να είμαι ελεύθερη με όποιο τίμημα και να είναι αυτό.

Αυτή η συνειδητοποίηση ανέδυε από μέσα μου μια άλλη πραγματικότητα, με συντόνιζε όλο και πιο πολύ, με αυτά που για μένα είναι πρότυπα ζωής, τα δικά μου πρότυπα θαυμασμού.

Κατανόησα ότι αυτά που με μάγευαν από μικρή μέσα στις σελίδες των αγαπημένων μου βιβλίων, ήταν αυτά που βίωνα και εγώ πλέον στη δική μου ζωή.

Θαύμαζα και θαυμάζω την ελευθερία της ψυχής, αυτής που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο.

Θαύμαζα και θαυμάζω, το θάρρος της ψυχής να ανατρέπει τα πάντα όταν το θελήσει.

Θαύμαζα και θαυμάζω, τη δύναμη της ψυχής να ξεπερνάει κάθε δυσκολία.

Θαύμαζα και θαυμάζω, το μεγαλείο της ψυχής να δημιουργεί μια νέα και αληθινή ζωή.

Θαύμαζα και θαυμάζω, τη ψυχή που γίνεται παράδειγμα προς μίμηση, μέσα από τη ζωή και τα έργα της, μέσα από τις σκέψεις και τις πράξεις της.

Θαύμαζα και θαυμάζω, τη ψυχή που έχει το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας και προσφέρει  προς αυτό το σκοπό, με τον τρόπο που διαλέγει εκείνη, μέσα από τις ποιότητες τα ταλέντα και τις ικανότητές της.

Για μένα αυτά είναι τα πρότυπα θαυμασμού. Τα πρότυπα ενός στοχαστή της ζωής, γήινου και πολύ ανθρώπινου. Ενός στοχαστή που πετάει ψηλά στον ουρανό, αλλά συγχρόνως πατάει γερά στην γη. Είναι το μεγαλείο μιας ζωής με νόημα, με ουσία.

Είναι ό τρόπος για να αξιοποιήσω το δώρο της ζωής, την ύπαρξή μου στη Γη για το Ανώτερο Καλό μου και το Καλό όλων.



Three Years of Country Living


Nearly three years have passed since I decided to leave our nation’s capital and take up permanent residence in the countryside, in areas far removed from the “security” of civilization.

Having been born and raised in the capital city, to most my decision seemed crazy and to others it seemed ill advised and or impulsive.

For me however it was a decision guided by my soul, the result of my willingness to live outside the comfort zone of many.  It was an expression of my freedom to “be myself”, to pursue my own wants rather than what others wanted for me.

I’m rather accustomed to my actions evoking reactions from others.  It isn’t a matter of whether they “like” or “approve” of those actions, that is a superficial explanation at best.  On a deeper, subconscious level my actions caused them to face their own fears and insecurities.

That doesn’t mean that I wasn’t facing fears and doubts of my own, but I embraced those fears and carried on, telling myself: “go ahead and you will see on the way…”.  My fear wasn’t of failure; it was of not having made the effort, not having had the courage to venture from the most travelled path.  As a result I had the duty to support myself, working internally on those doubts and defending myself in the face of others’ opinions of my actions and choices.

As throughout all of my life, these past three years everything around me offered valuable lessons because that is how I’ve always chosen to view life.  The emotions I felt, the thoughts I had, the people I met, the homes I lived in, the environment surrounding me, everything that fell within my perception whether an animal or a piece of furniture, became my “teacher”.

I learned from everything…


By being “present” in my own life, in other words conscious of what I was doing and why, of what I was feeling and why, of what I was thinking and why, of what I was experiencing and why…

Three years later, having lived the results of my decisions and efforts, I feel yet again oh so blessed, and continue to follow my soul’s bidding!

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.



Τρία χρόνια σχεδόν περάσανε από τότε που πήρα την απόφαση να φύγω από την πρωτεύουσα και να εγκατασταθώ στην επαρχία, σε μέρη απομονωμένα, μακριά από την «ασφάλεια» του πολιτισμού…..

Έχοντας γεννηθεί και ζήσει στην πρωτεύουσα, η απόφαση αυτή για κάποιους θεωρήθηκε τρελή, για άλλους επιπόλαιη, για τρίτους παρορμητική.

Για εμένα ήταν για άλλη μια φορά η καθοδήγηση της ψυχής μου και το αποτέλεσμα του θάρρους μου να βιώνω καταστάσεις έξω από τις συνήθειες των πολλών. Ήταν ακόμα η έκφραση της ελευθερίας  «να είμαι ο εαυτός μου», να ακολουθώ τα δικά μου «θέλω» και όχι αυτά που θέλουν οι άλλοι για εμένα.

Τις περισσότερες φορές, οι κινήσεις που έκανα στην ζωή μου, έφερναν την αντίδραση των άλλων, όχι τόσο γιατί μπορεί να μην τους άρεσαν, αυτό ήταν η επιφάνεια, αλλά γιατί βαθιά σε υποσυνείδητο επίπεδο, τους έφερναν αντιμέτωπους με τους δικούς τους φόβους και ανασφάλειες.

Όμως και εγώ μπορεί να φοβόμουν, η να είχα κάποιες αμφιβολίες, αλλά όπως πάντα στη ζωή μου έτσι και τρία χρόνια πριν, πήρα το φόβο μου αγκαλιά και προχώρησα, λέγοντας στον εαυτό μου : «κάνε την κίνηση και θα δεις στη πορεία…». Για εμένα ο φόβος δεν ήταν η αποτυχία, αλλά η μη προσπάθεια και η έλλειψη θάρρους να προχωρήσω βγαίνοντας από την πεπατημένη οδό.  Συνεπώς είχα να στηρίξω τον εαυτό μου, δουλεύοντας εσωτερικά τις δικές μου αμφιβολίες, αλλά και να στηρίξω τον εαυτό μου, μπροστά στην γνώμη των άλλων για τις κινήσεις και τις επιλογές μου.

Όπως στη ζωή μου και σε αυτά τα χρόνια, τα πάντα λειτουργούσαν ως «δάσκαλοι»,  γιατί απλά εγώ είχα επιλέξει να τα δω έτσι. Τα συναισθήματα που ένιωθα, οι σκέψεις που έκανα, οι άνθρωποι που γνώριζα, τα σπίτια που έμενα, το περιβάλλον στο οποίο ζούσα, κάθε τι που έπεφτε στην αντίληψή μου, από ένα ζώο ως ένα έπιπλο, γινόταν ο «δάσκαλός» μου.

Από τα πάντα  μάθαινα….

Με ποιο τρόπο ?

Με το να είμαι «παρούσα στην ζωή μου», δηλαδή απόλυτα συνειδητή στο τι έκανα και γιατί, στο τι ένιωθα και γιατί, στο τι σκεφτόμουν και γιατί, στο τι βίωνα και γιατί…..

Τρία χρόνια μετά, αναγνωρίζοντας τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας, νιώθω για άλλη μια φορά ευλογημένη για αυτή μου την απόφαση, να ακολουθώ τις επιταγές της ψυχής μου.

Mental Habits

Something old, something new…

How much power do we expend, over months, days moments – due to the importance we give to our mental habits?

Christmas is coming so we are “obliged” to be cheerful, to exchange gifts and wishes, to meet with friends…

The New Year is coming so we are “obliged” to feel joyful in the face of a promised new hope, an expectation, something “new” and “different” to replace the “old” and “familiar”…

The holiday season comes and goes with dizzying speed, receding like a flood tide and taking with it all of the momentary glitter and magic.  What remains however is a void  and the return of the routine.

Was that all?


If we manage to “emerge” from our mental pattern long enough to view life from a new perspective, we can realize that the same anticipation and expectation with which we approach the holiday season, should characterize the way in which we face every day of our lives.  Full of possibilities…

When we live consciously, in daily communication with our own being, observing all that exists within and without us, seeking to comprehend our every thought and experience, then we transform every day of the year into a joyful celebration.

Joy is born in our every cell, saturating our being because we are able to learn, to develop, to create and to share!

Viewing life from that perspective, every day of the year has its own unique value and dynamism.  Every moment is a seed that bears the potential to germinate, bloom and share its fragrance of understanding and freedom.  ALL becomes ONE, and ONE becomes ALL.

If we are able to behave toward each other with genuine interest and good will, positivity, love and the desire to share… then every moment of our life, every day of the year and of our life will become a blessing!

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

Συνήθιες του Μυαλού

Κάτι παλιό, κάτι καινούργιο….

Πόση δύναμη δίνουμε σε μήνες, σε ημέρες, σε στιγμές του χρόνου, μέσα από τη σημασία που αποκτούν στις συνήθειες του μυαλού μας….

Έρχονται Χριστούγεννα, «πρέπει» να νιώθουμε χαρούμενοι, να ανταλλάσουμε δώρα, να ανταλλάσσουμε ευχές, να βλέπουμε φίλους….

Έρχεται η πρωτοχρονιά, «πρέπει» να νιώθουμε χαρά γιατί υποδεχόμαστε μια ελπίδα, μια προσδοκία, κάτι καινούργιο, αποχαιρετώντας το παλιό……

Και περνούν οι γιορτές, με την ίδια ταχύτητα με την οποία ήρθαν, παίρνοντας μαζί τους τη χρυσόσκονη και τη μαγεία που άπλωσαν έστω και για λίγες ημέρες στην ζωή μας. Για να αφήσουν πίσω τους μια αίσθηση κενού, προσκαλώντας την ρουτίνα να μπει ξανά στη ζωή μας.

Αυτό ήταν όλο ?

Όχι ….

Αν «βγαίναμε» από τη συνήθεια του μυαλού μας και κοιτάζαμε τη ζωή μας μέσα από μια νέα οπτική γωνία, θα βλέπαμε πως το κάθε τι που προσδοκούμε, το κάθε συναίσθημα, τη κάθε στιγμή που περιμένουμε με χαρά να ζήσουμε τις ημέρες των γιορτών, μπορούμε να τη βιώνουμε τη κάθε ημέρα του χρόνου, όποια και να είναι αυτή.

Όταν ζούμε συνειδητά, όταν κάθε ημέρα είμαστε σε επικοινωνία με τον εαυτό μας, παρατηρώντας το κάθε τι μέσα μας και γύρω μας, κατανοώντας τη κάθε σκέψη και τη κάθε  εμπειρία μας, τότε μετατρέπουμε τη κάθε ημέρα του χρόνου σε χαρά, σε γιορτή…..

Μια χαρά που γεννιέται μέσα στο κάθε μας κύτταρο πλημμυρίζοντας όλο μας «το είναι». Γιατί μαθαίνουμε, εξελισσόμαστε, δημιουργούμε και προσφέρουμε….

Βλέποντας τη ζωή, μέσα από αυτό  το πλαίσιο, όλες οι ημέρες του χρόνου αποκτούν την ίδια σημασία, την ίδια δυναμική. Όλες οι στιγμές γίνονται σπόροι για να ανθίσουν και να ευωδιάσουν τη κάθε ημέρα με ένα άρωμα κατανόησης και ελευθερίας. «Όλα» γίνονται «ένα» και το «ένα» γίνεται «όλα».

Αν μπορούμε να συμπεριφερόμαστε μέσα από μια προσέγγιση ενδιαφέροντος, καλοσύνης, θετικότητας, αγάπης, μοιράσματος…. τη κάθε στιγμή της ζωής μας, τότε όλη η χρονιά και η κάθε ημέρα της ζωής μας, γίνεται ευλογία.