The Heart of Cooperation

On my beloved mountain, untouched by tourism, in harmony with another Greece, a Greece of simplicity and authenticity, today December 21st 2014 sitting in my wooden refuge which years before was just a dream, the refuge in which my thoughts and feelings express themselves without interruption, I feel the need to write…

Life here in the village, far from affectations and posturing, surrounded by breathtaking natural beauty, everything takes on new dimensions, reflecting truth and essence…  I feel yet again the gratitude flooding my every cell, every aspect of my being.  I am grateful for everything in my life… the easy and the difficulties.

As always I want to extract the essence from my every experience, the very best elements they have to offer, all their valuable lessons.  I experience every life event as a blessing.  Every event transformed into knowledge and awareness, seen through the eyes of my soul each becomes a unique opportunity for evolution…

Seeing things from this perspective, as “my lessons”, which even recently overturned all that I considered certain in my life, serves to make me even stronger.  The verification of my will and daring support me till the end, whatever that end may be.  By discerning between maintaining a friendly attitude and standing up for my right to protect the products of my inspiration and creativity for the Greater Good, mine and that of all…

Within that framework I wish to thank with all my heart my dear friends Victoria, Kostis, Giota and my life partner Giorgos who all stand by me with honor and ethics encouraging and supporting the vision that gives meaning and essence to my life.  With those individuals we all share the same values and we are all driven in our efforts by the light which exists within us.

We are all working together toward a better society, where egocentricity, greed pettiness, exploitation and personal interest will give way to respect, dignity, genuine interest and assistance to our fellow humans.

I feel compassion and understanding for all who haven’t learnt to live guided by sincerity, justice, and kindness, those who continue to act contrary to the common good disrespecting freedom of thought and speech.

It is their choice.

But that is where our paths diverge…

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

Advertisements

Η Καρδιά της Συνεργασίας

Στο αγαπημένο μου βουνό ανέγγιχτο από τον τουρισμό, συντονισμένο με μια άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα της απλότητας και της αυθεντικότητας , σήμερα 21 Δεκεμβρίου 2014, καθισμένη στον ξύλινο μου σπίτι, αυτό που χρόνια πριν, αποτέλεσε στην φαντασία μου ακόμα, το καταφύγιο για σκέψεις και συναισθήματα, νιώθω την ανάγκη να γράψω…

Εδώ στην ζωή του χωριού, μακριά από κάθε τι επιτηδευμένο, μέσα σε μια πανέμορφη φύση, όπου τα πάντα παίρνουν μια άλλη διάσταση, αυτή της αλήθειας και της ουσίας, νιώθω για άλλη μια φορά την ευγνωμοσύνη να πλημμυρίζει το κάθε μου κύτταρο, όλο μου το «είναι». Την ευγνωμοσύνη για τα πάντα στην ζωή…., για τα εύκολα και για τα δύσκολα.

Όπως πάντα, θέλω να ρουφήξω από όλες μου τις εμπειρίες, το καλύτερο τους στοιχείο, το πιο πολύτιμο, το πιο ουσιαστικό. Νιώθοντας το κάθε γεγονός ως ευλογία. Μετουσιώνοντας ό,τι συμβαίνει στην ζωή μου, σε νέα γνώση, σε επίγνωση, σε βίωμα, βλέποντας μέσα από τα μάτια της ψυχής μου, την ευκαιρία για εξέλιξη….

Έχοντας αυτή την οπτική γωνία, «τα μαθήματα» που πήρα από μια πρόσφατη εμπειρία, η οποία ανέτρεψε για άλλη μια φορά στην ζωή μου αυτά που θεωρούσα δεδομένα, με έκαναν ακόμα πιο δυνατή. Επιβεβαιώνοντας τη θέληση και το θάρρος μου, να στηρίζω τον εαυτό μου ως το τέλος, με όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα. Κάνοντας την διάκριση ανάμεσα στη φιλική συμπεριφορά μου και την στάση όπου διεκδικώ το δίκιο μου, προστατεύοντας ό,τι είναι έμπνευση και δημιούργημά μου, για το Ανώτερο καλό μου και το καλό όλων….

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, θέλω με όλη μου την καρδιά να ευχαριστήσω δημόσια τους αγαπημένους,  Βικτώρια, Κωστή, Γιώτα και το σύντροφο της ζωής μου, Γιώργο, που είναι δίπλα μου, με ήθος και εντιμότητα στο όραμα που δίνει νόημα και ουσία στη ζωή μου. Αυτούς τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι τις ίδιες αξίες και οι οποίοι σκέφτονται, προσπαθούν και ενεργούν, βρίσκοντας τη δύναμη μέσα στο φως που υπάρχει μέσα τους.

Αυτούς που συμπορεύονται μαζί μου, για μια καλύτερη κοινωνία, όπου ο εγωκεντρισμός, η απληστία, η μικροπρέπεια, η εκμετάλλευση και το προσωπικό συμφέρον, δίνουν την θέση τους στο σεβασμό, στην αξιοπρέπεια, στο ενδιαφέρον και στη βοήθεια των συνανθρώπων τους.

Παράλληλα νιώθω κατανόηση και συμπόνια, για αυτούς που δεν έμαθαν να λειτουργούν με γνώμονα την ειλικρίνεια, τη δικαιοσύνη, τη καλοσύνη και που συνεχίζουν να πράττουν  αντίθετοι από το κοινό καλό, την ελευθερία της σκέψης και του λόγου.

Είναι  η επιλογή τους.

Εδώ όμως οι δρόμοι μας χωρίζουν….

“Animal” Instincts and Emotional Intelligence

I have had the opportunity, or rather the blessing in my life to grow up with animals in our home.  There were nearly always one or more dogs.  Some were pure bred some were strays that I found on the street.

Every Easter, when we would visit a village, I also managed to befriend the lambs, kid goats and donkeys that happened to live there.  My sister and I would bottle feed the lambs, and I would always care for any animal that I encountered.  It was very common for my sister and I to wander about the fields followed by a procession of dogs, goats and sheep…

From early childhood I understood that animals have intelligence, emotions and personality.  I had the opportunity to observe their reactions to me, as a human, but also their behavior among themselves.  It was clear that they had their own social canons that governed their interaction.

I couldn’t understand why some people used phrase like: “Dogs are all alike.” Or “It’s an animal, it’s senseless.”  Sometimes it made me angry that so many people seemed to have no respect for non-human creatures.

I have been fortunate that then, and now, that I share my time between the sea and the mountains, I was and am able to maintain contact with all of the animals that have had such an impact on my life and that are etched in my earliest childhood memories.

As an adult that has actively sought esoteric development and, as a result, altered her consciousness, I find myself once again spending time with those beloved creatures.  I revel in my walks on the mountain in the company of the sheep and goats, confirming that which I had observed as a child: their intelligence.

I realize now that it is impossible for me to single-handedly rescue every stray I find, or to save every farm animal from slaughter…  The pain I felt as a child because of my inability to help those animals has now been transformed into an active intervention at the source: working toward raising human consciousness of the way we perceive animals.

I have chosen writing as the means to that end, my way of reaching out to my fellow humans and entreating them to develop more conscientious and responsible attitudes and behavior towards our non-human neighbors.  At a deeper level respect for life itself, whatever the form.  Many may be thinking : “But they are only animals…”

True, they may be animals, but every life form has its value within the ALL of existence.  Every unique being is the creation of a higher universal force.

The meaning of existence, as acknowledged by Quantom Physics, has acquired new significance in the knowledge that every life form is energy.  Every energy has a unique vibration.  As such everything, humans, animals, plants and all that surrounds us vibrates at different frequencies, speeds and directions.

Thousands of years prior the teachings of Hermes Trismegistus stated that every life form is connected to a great energy plain (from the lowest and slowest vibration, to the highest and fastest): and thus to a great material plain, intellectual plain and spiritual plain.  Every plain of existence is broken down into seven sub-levels – and each sub-level into seven more specialized levels.  The great material plain is categorized into solid, liquid and gaseous.  The intellectual plain is categorized into plants, animals and humans.  The great spiritual plain is populated by beings of high frequency, known to metaphysicists.

It is no accident that two animals are particularly close to humans: the dog and the horse.  Their contribution to the quality of human life is acknowledged both for companionship and assistance.  Those animals are at a high level of consciousness and their spiritual development moves parallel with that of humans on the intellectual plain.

A few day ago I was given the opportunity yet again, albeit in a very different and unexpected way, to perceive the consciousness of animals, horses in particular.  Not to shadow of course the great impact that dogs have on the spiritual and physical health of humans as supported by medical research, not only in physical rehabilitation but also serious cardiac problems.

So, as I was saying… a few days ago I experienced Equine Therapy.  In this instance the horses are the therapists.  Horses that have suffered (most often at the hands of humans) whether at the race track or commercial stables, that are considered worthless due to advanced age but have been saved from the slaughter house.

With the care and training offered by inspired humans those horses have their dignity restored and are able to assist humans through their high intelligence.  For all who may be interested, this process has been developed by EAGALA (Equine Assisted Growth and Learning Association) and is currently functioning in 41 countries around the world.  The horses assist humans on their path toward development, self knowledge and therapy.

As a sojourner on the path of self knowledge and esoteric development as a way of life, I really wanted to experience that cooperation, seeing as I have great love and respect for animals.

The coordinator, Doctor of psychiatry Niki Markogianni who established EAGALA in Greece (Athens), offered to guide me.  What surprised me most was when she explained that the horses themselves choose the human that they will “work” with – not her as the supervising therapist.  As such she entered their enclosure and asked “Who would like to work today?”

The horse that stepped forward would become my “therapist” for a personal session of approximately one hour’s duration.  The horse was led to a large fenced space and waited patiently.  Dr. Niki handed me a lead rein and instructed me to enter the coral.  I did so, attached the lead rein to the horse’s halter and waited for instructions.  “Give the horse a name, the symbolism you would like the horse to have while you work together.”

I looked up at the horse and said: “I name you, my consciousness”.

“Nice” Niki nodded in agreement then continued: “In life there are different paths and different obstacles on each one.  I want you to create, using the materials available here, the path you have chosen to work on in today’s session and the obstacles you believe exist on that path”.

I gathered whatever was there in the space and began to construct my obstacle laden path.

I had chosen to work on an area I had already been working on alone for a few months: the self-determination of emotions.  As obstacles I constructed my hypersensitivity and the emotional impact that certain life events continued to have on me.

Initially I began to walk the perimeter of the enclosure as Niki had instructed me, observing constantly the behavior of the horse that was with me.  The horse – my consciousness – never left me, walking quietly and steadily, pressing its head against my arm or shoulder as if to say: “I am present in your life”.  We calmly made a complete circle of the enclosure and then Niki gestured it was time for us to enter the “path” I had constructed.

The horse continued to walk with me as we followed the path and even walked through the obstacles I had built.  We emerged from the opposite end of the path as calmly as we had entered.

Across the enclosure I saw Niki and she shouted:  “Marvelous!  Simply marvelous!”

I couldn’t understand what she meant.  The horse and I returned to where she was standing and she explaid that the very same horse had been working with someone the previous day, and simply would not move at all.  It stood firmly in one place and no one could get it to budge.  On the contrary, even thought the path I had constructed was quite narrow for the size of the horse and the obstacles right in the middle, it had nimbly picked its way through the obstacles, not once leaving the path that I had created…

In other words the horse was absolutely conscious throughout the duration of our session.  It was with me calmly and steadily and with unflinching self determination navigated the path and passed through the obstacles, with ease and flexibility.

The horse had assumed its role as my therapist, showing me the state of my own consciousness:  its steady presence in my life and the ease and flexibility through which I could determine my emotional state.  I had not yet realized that…

It also showed me something else.  Just how sensitive it was in “sensing” and “feeling” the state of others, wanting to help them.

It isn’t sensitivity that causes someone to panic or lose their bearings and become uncoordinated in the face of difficulties, whether their own or those of others.  That is weakness.

The horse showed me that sensitivity requires composure, and that composure springs from inner strength and self determination.

Sensitivity can’t be found in reactionary behaviors in response to a situation.  It emerges through our PERCEPTION AND EMOTIONAL INTELLIGENCE.

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

 

 

Ζούμε με τα Ζώα

Είχα την ευκαιρία, θα έλεγα την ευλογία στην ζωή μου, να έχω μεγαλώσει στο σπίτι μου με την ύπαρξη κάποιου ζώου. Σχεδόν πάντα υπήρχε ένα σκυλί, η και δύο σκυλιά. Κάποια ήταν  ράτσας, κάποια άλλα αδέσποτα, που τα μάζευα από το δρόμο.

Αλλά και το Πάσχα που πηγαίναμε σε ένα χωριό, γινόμουν φίλη με τα αρνάκια, τα κατσικάκια, η τα γαϊδουράκια που βρίσκονταν εκεί. Τάϊζα με την αδελφή μου, τα μωρά αρνάκια με το μπιπμερό, φρόντιζα όποιο ζώο, βρισκόταν γύρω μου. Πολλές φορές τύχαινε να προχωράμε στους αγρούς με την αδελφή μου, και πίσω να μας ακολουθούν, τα σκυλιά, τα αρνάκια, τα προβατάκια….

Από μικρή καταλάβαινα, ότι τα ζώα έχουν νοημοσύνη, ότι έχουν συναισθήματα…. Είχα την ευκαιρία να παρατηρώ την συμπεριφορά που είχαν προς εμένα, τον άνθρωπο, αλλά και την μεταξύ τους συμπεριφορά. Αντιλαμβανόμουν ότι υπάρχουν και μεταξύ τους κανόνες που διέπουν τις μικρές κοινωνίες τους.

Έτσι πολλές φορές φράσεις κάποιων, όπως «όλα τα σκυλιά είναι ίδια», η  «ζώο είναι, δεν καταλαβαίνει»…., με άφηναν παντελώς αδιάφορη, έως μερικές φορές θυμωμένη από την έλλειψη σεβασμού προς αυτά τα πλάσματα.

Οι συνθήκες της ζωής μου ήρθαν έτσι, ώστε η τωρινή μου ζωή ανάμεσα στην θάλασσα και το βουνό, να με ξαναφέρνει σε επαφή με αυτά τα ζώα, που παραμένουν ανεξίτηλα στην μνήμη μου από την παιδική μου ηλικία.

Όντας ενήλικας, με μια σημαντική πορεία εσωτερικής αναζήτησης, συνεπώς με μια άλλη συνειδητότητα, ξαναβρίσκομαι κοντά σε αυτά τα αγαπημένα πλάσματα. Βόλτες στο βουνό με ένα κοπάδι από πρόβατα και κατσίκια, για μένα είναι από τα καλύτερα μέσα για να βιώσω ηρεμία και χαρά, αλλά και για να ξαναδώ αυτό που παρατηρούσα ήδη, ως μικρό κοριτσάκι: τη νοημοσύνη των ζώων.

Αντιλαμβάνομαι πλέον πως δεν είναι δυνατόν να μαζέψω όλα τα αδέσποτα, που συναντώ στους δρόμους, να σώσω όλα τα αρνάκια από την σφαγή…Ο πόνος που ένιωθα μικρή, από την αδυναμία μου να βοηθήσω τα ζώα, μετατράπηκε τώρα σε μια ενεργή στάση, ανατρέχοντας στην πηγή: να βοηθήσω με τον τρόπο μου, στο άνοιγμα της συνειδητότητας των ανθρώπων και στην αντίληψή τους προς τα ζώα.

Ο τρόπος αυτός, το γράψιμο, είναι η έκφρασή μου, είναι η έκκλησή μου, για μια συνειδητή και υπεύθυνη συμπεριφορά των ανθρώπων προς τα ζώα. Πιο βαθιά είναι ο σεβασμός προς μια άλλη ζωή. Πολλοί θα πουν : «μα είναι ζώα..».

Μπορεί να είναι ζώα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ζωντανό πλάσμα δεν έχει την αξία του, μέσα από την ίδια του την ύπαρξη, ως δημιούργημα μια ανώτερης συμπαντικής δύναμης.

Η έννοια της ύπαρξης, πλέον με την κβαντική φυσική, παίρνει νέα σημασία, καθώς γνωρίζουμε τώρα ότι κάθε μορφή ύπαρξης είναι ενέργεια. Και κάθε ενέργεια είναι μορφή δόνησης. Συνεπώς τα πάντα, εμείς οι άνθρωποι, αλλά και τα ζώα και τα φυτά και κάθε τι που μας περιβάλλει, δονούνται σε διαφορετικές συχνότητες, ταχύτητες και κατευθύνσεις.

Χιλιάδες χρόνια πριν η διδασκαλία του Ερμή του Τρισμέγιστου,  αναφέρει πως κάθε μορφή ύπαρξης, αντιστοιχεί σε ένα μεγάλο ενεργειακό πεδίο, (από την κατώτερη και πιο αργή μορφή δόνησης, έως την υψηλότερη και ταχύτερη μορφή δόνησης) : το μεγάλο υλικό πεδίο, το μεγάλο νοητικό πεδίο, το μεγάλο πνευματικό πεδίο. Κάθε ένα από αυτά τα πεδία διαχωρίζεται σε επτά υποπεδία και το κάθε υποπεδίο σε άλλα επτά μικρότερα πεδία. Στο μεγάλο υλικό πεδίο, ταξινομούνται τα συμπαγή, τα υγρά και τα αέρια, στο μεγάλο νοητικό πεδίο, συγκαταλέγονται τα φυτά, τα ζώα και οι άνθρωποι και στο μεγάλο πνευματικό πεδίο, οντότητες πολύ υψηλών δονήσεων γνωστές στους μεταφυσικούς.

Δεν είναι τυχαίο που κοντά στον άνθρωπο, βρίσκονται δύο κατηγορίες ζώων, τα σκυλιά και τα άλογα. Ζουν κοντά στους ανθρώπους και προσφέρουν σε αυτόν, είτε ως ζώα συντροφικότητας, είτε ως ζώα εργασίας. Ο λόγος είναι, γιατί ακριβώς βρίσκονται σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο συνειδητότητας, στην εξελικτική πορεία της ψυχής τους, στο ίδιο μεγάλο νοητικό πεδίο που βρίσκεται και ο άνθρωπος.

Πριν μερικές ημέρες είχα την ευκαιρία να αντιληφθώ για άλλη μια φορά και με διαφορετικό  και πρωτόγνωρο τρόπο για εμένα, αυτή την υψηλή συνειδητότητα των ζωών και ειδικότερα των αλόγων. Ας αναφέρω όμως πρωτίστως και τα πάμπολλα παραδείγματα που έχουμε από την ζωή και την καθημερινότητα, για την επίδραση των σκυλιών στο ψυχισμό, ακόμα και στην υγεία των ανθρώπων. Για παράδειγμα ιατρικές μελέτες έχουν αποδείξει την αλλαγή και βελτίωση του καρδιακού ρυθμού, σε ασθενείς με καρδιολογικά προβλήματα.

Πριν μερικές ημέρες είχα την εμπειρία της θεραπευτικής ιππασίας. Εδώ τα άλογα δεν ιππεύονται, αλλά γίνονται θεραπευτές των ανθρώπων. Είναι άλογα που έχουν υποφέρει στην ζωή τους, που έχουν τραυματιστεί είτε σε ιπποδρόμους, είτε από κακή μεταχείριση των ιδιοκτητών τους, είναι άλογα μεγάλα σε ηλικία που θεωρούνταν άχρηστα πλέον και που έχουν σωθεί από ένα βέβαιο δρόμο προς την σφαγή.

Αυτά τα άλογα έτυχαν φροντίδας, θεραπείας και ειδικής εκπαίδευσης από ανθρώπους, για να γίνουν τώρα, αυτά τα ίδια θεραπευτές για ανθρώπους, μέσα από την υψηλή νοημοσύνη τους.

Ο τομέας αυτός αναφέρεται, για όποιον ενδιαφέρεται, ως EAGALA, (Equine Assisted Growth and Learning Association) και λειτουργεί σε 41 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Η μέθοδος αυτή, έχει να κάνει με την βοήθεια των αλόγων στην ανάπτυξη, στην αυτογνωσία και στην θεραπεία των ανθρώπων.

Όντας η ίδια στον δρόμο της εσωτερικής αναζήτησης εδώ και χρόνια και έχοντας κάνει την αυτογνωσία σκοπό της ζωής μου, ήταν μια εμπειρία που ήθελα να βιώσω συνδυάζοντας και την μεγάλη μου αγάπη και σεβασμό προς τα ζώα.

Η συντονίστρια και ψυχίατρος κα Νίκη Μαρκογιάννη, έχοντας ιδρύσει το EAGALA στην Ελλάδα, στην Αθήνα, ανέλαβε να με καθοδηγήσει. Αυτό που με εξέπληξε στην αρχή ήταν η δήλωσή της, πως το ίδιο το άλογο είναι αυτό που επιλέγει αν θέλει «να δουλέψει» με τον κάθε άνθρωπο και όχι εκείνη.

Έτσι μπήκε στο χώρο τους και ρώτησε «ποιος θέλει να δουλέψει σήμερα»? Το άλογο που ήρθε προς το μέρος της, ήταν αυτό που θα γινόταν για μια ώρα περίπου ο «θεραπευτής» μου, για μια ατομική συνεδρία. Έτσι και έγινε. Το άλογο οδηγήθηκε σε ένα μεγάλο περιφραγμένο χώρο και περίμενε. Η κα Νίκη μου έδωσε ένα λουράκι και μου είπε να μπω στο χώρο μαζί του. Μπήκα, του έβαλα το λουράκι και περίμενα οδηγίες. «Δώσε του ένα όνομα, ένα συμβολισμό, που θέλεις να έχει το άλογο αυτό για την διάρκεια της θεραπείας σου», μου είπε.

Το κοίταξα και του λέω: σε ονομάζω, «η συνειδητότητά μου».

«Ωραία» γνέφει καταφατικά η κα Νίκη, συνεχίζοντας να μου λέει : «στη ζωή υπάρχουν διάφοροι δρόμοι και διάφορα εμπόδια στην διαδρομή τους. Θέλω να μου δημιουργήσεις με τα υλικά που βρίσκονται σε αυτό το χώρο, το δρόμο που έχεις επιλέξει να δουλέψεις ως θέμα σου σήμερα και τα εμπόδια που θεωρείς πως έχεις σε αυτό το δρόμο».

Πήρα λοιπόν ότι βρισκόταν διαθέσιμο στο χώρο αυτό και δημιούργησα το δρόμο-θέμα που είχα επιλέξει, καθώς και τα εμπόδια που υπήρχαν για εμένα σε αυτόν.

Επέλεξα ως θέμα, αυτό που «δουλεύω» μόνη μου, εδώ και μερικούς μήνες : την αυτοκυριαρχία συναισθημάτων. Ως εμπόδια έβαλα την υπερευαισθησία μου και τον συναισθηματική επιρροή που έχουν πάνω μου κάποια γεγονότα στην ζωή μου.

Στη συνέχεια άρχισα, αρχικά να περπατώ περιμετρικά στο χώρο, όπως μου υπέδειξε η κα Νίκη, παρατηρώντας τη συμπεριφορά του αλόγου μου. Το άλογο – η συνειδητότητά μου, ήταν δίπλα μου συνεχώς, περπατούσε ήρεμα και σταθερά ακουμπώντας το κεφάλι του είτε στο μπράτσο μου, είτε στον ώμο μου, σαν να μου λέει: «είμαι παρών στην ζωή σου». Κάναμε ήρεμα και σε απόλυτη ενότητα τον κύκλο του χώρου, μέχρι που η κα Νίκη μου έκανε νόημα να περάσουμε μαζί με το άλογο μέσα στο «δρόμο», που είχα δημιουργήσει.

Το άλογο συνέχισε να είναι πάντα δίπλα μου, πέρασε το δρόμο μαζί μου, περνώντας και τα «εμπόδια» που είχα βάλει μέσα σε αυτόν. Βγήκαμε από τον δρόμο με την ίδια ηρεμία που είχαμε μπεί….

Είδα απέναντι την κα Νίκη να φωνάζει: «εκπληκτικό !!! εκπληκτικό!!!»

Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε. Πήγα δίπλα της και μου είπε πως αυτό το άλογο εχθές με κάποιο άλλο θεραπευόμενο, δεν προχωρούσε με τίποτα. Είχε κοκαλώσει και κανείς δεν το μετακινούσε. Και φτάνοντας στο πέρασμα του δρόμου, ενώ ο δρόμος που είχα σχηματίσει ήταν στενός για το μέγεθος του αλόγου, έχοντας και τα εμπόδια στην μέση, εκείνο με μια εκπληκτική δεξιοτεχνία στα πόδια του, πέρασε τα εμπόδια χωρίς να βγει καθόλου από το δρόμο που είχα δημιουργήσει….

Δηλαδή, το άλογο ήταν απόλυτα συνειδητό σε όλη την διάρκεια της συνεδρίας, ήταν δίπλα μου, σταθερό και ήρεμο και με απόλυτη αυτοκυριαρχία πέρασε το δρόμο και τα εμπόδια, δείχνοντας μια μεγάλη ευκολία και ευελιξία στην συμπεριφορά του.

Το άλογο μου είχε μπει στο ρόλο του, ως θεραπευτής, θέλοντας να μου δείξει τον εαυτό μου. Μου έδειχνε την ίδια μου τη συνειδητότητα. Την παρουσία της στην ίδια μου την ζωή, την ευελιξία και την ευκολία που μπορούσα να κυριαρχώ στα συναισθήματά μου, που ίσως ακόμα και εγώ η ίδια δεν είχα συνειδητοποιήσει…..

Μου έδειχνε όμως και κάτι άλλο. Πως, ευαίσθητος είναι αυτός που «αντιλαμβάνεται», που «νιώθει» και που είναι δίπλα στον άλλον, θέλοντας να τον βοηθήσει.

Ευαίσθητος δεν είναι αυτός που πανικοβάλλεται, που τα χάνει, η που αποσυντονίζεται μπροστά σε μια δυσκολία, δική του η των άλλων. Αυτό είναι αδυναμία.

Το άλογο, μου έδειξε πως ο ευαίσθητος είναι ο ψύχραιμος. Και πως η ψυχραιμία του, πηγάζει από την εσωτερική του δύναμη και την αυτοκυριαρχία του.

Η ευαισθησία δεν βρίσκεται μέσα στην αντίδραση-συμπεριφορά, μπροστά σε μια κατάσταση,  αλλά μέσα στην ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ.

 

Is yours a Christmas Spirit?

It is early December and I am now snuggled in my cabin on the mountain, just having returned from my walk near the river surrounded by the enchantment of my beloved nature.  It is during those moments, at one with myself, that I find the strength within me.  Those moments I sense how blessed and grateful I am in my life, for my pleasant as well as trying experiences, conscious of the fact that without those difficulties I would not be who I am today.

From the afternoon I had wanted to visit my favorite plane tree.  Seated on its roots with my back leaning against its trunk I harmonized my senses with my surroundings.  In every cell I could feel thoughts and feelings surging that I was eager to share with you.

I heard the water singing its way along the river bed, like nature’s voice.  I saw the bare branches of the plane tree reaching proudly for the sky as if to say: “Just look how beautiful we are even without our decorative foliage!”  I could feel the cool damp breath of the winter atmosphere against my skin, stroking my cheeks.  I was breathing in all of the aromas of the wet leaves and fallen branches which covered the soil.  By my side was my beloved dog Santa, sitting motionless so as to not miss a single caress.

I was wondering…

How can someone feel alone when they live their life in conscious awareness of each and every moment?

Perhaps because Christmas is drawing near I thought back to a time in my life when I had no one, not even one friend to share moments of my life with.  Despite the fact that I felt overwhelmed by disappointment for years at being “alone”, more and more situations presented themselves in my day to day life that seemed determined to show me the difference between loneliness, and solitude.

I became gradually more aware of the fact that loneliness was a negative interpretation of my existence.  It indicated a void or an absence.  Solitude on the other hand was a life state which brought me into contact with myself.

I began to observe life from a different point of view.

I remember it was Christmas Day and I had nowhere to go.  Rather than staying shut in at home and surrendering myself to melancholy, that familiar melancholy that often knocks on many doors this time of year, I took my dog for a walk to my favorite park.  It was midday and we had the park all to ourselves seeing as everybody else was probably visiting or hosting friends or relatives.

I said to myself: “This Christmas you will do something different.”  I walked along my favorite path weaving through the park before lying down on the grass under an almond tree.  Although it was chilly, the Sun was shining.  I looked at everything round me, studying each detail.  Everything was so bright, the color of the sky, the light of the day, the dewdrops on the grass, the birds flying overhead…  I felt my heart being flooded with gratitude!

The fact that it was Christmas, and I was alone, hadn’t changed.

What had changed was how I chose to interpret that fact and what I was experiencing that particular day.  I asked myself why it was imperative to be invited somewhere just because it was Christmas?  How much power had I given to that word, power to determine the way I feel and what I should do?  If I viewed that day as an opportunity to do something different, why shouldn’t I have the right to grab that opportunity?  Why should I deny myself the option of choosing to live that day differently than what is usually pre-programmed, “It is Christmas so I am only allowed to be happy if I have been invited somewhere”?

I began to wonder: had I been invited somewhere, would I have felt joy? Were all of the people that had been invited to someone’s house that day actually happy?

The honest reply that I gave myself was: “Quite possibly not,  just having people around you does not necessarily mean you’ll experience fulfillment.”  I imagine that the same holds true for most people if not all.

On the surface I would not have been alone, but would I have actually experienced the obligatory holiday joy we are expected to feel?

The important thing is, that day I experienced an amazing sense of fulfillment, I felt joyful there, by myself.  I realized then that I was gradually letting go of illusions and social conditioning, I also was beginning to understand just how trapped most people are…

What’s the only difference between me and them?  That I wanted to be liberated from my illusions and social conditioning.

That was my choice.

That was and is the source of my strength.

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

Είσαι Πνεύμα των Χριστουγέννων;

Είναι αρχές Δεκεμβρίου, βρίσκομαι στο ξύλινο σπίτι μου στο βουνό και μόλις γύρισα από την βόλτα μου κοντά στο ποτάμι, αγκαλιασμένη από την μαγεία της λατρεμένης μου φύσης. Είναι μέσα από  αυτές τις στιγμές, που μόνη μαζί με τον εαυτό μου, βρίσκω όλη την δύναμη μέσα μου. Στιγμές που νιώθω την ευλογία και την ευγνωμοσύνη  στην ζωή μου, για τις εύκολες και τις δύσκολες εμπειρίες της, αναγνωρίζοντας πως χωρίς αυτές δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα.

Από το απόγευμα ήθελα να βρεθώ κοντά στον αγαπημένο μου πλάτανο. Καθισμένη πάνω στις ρίζες του, με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό του, είχα συντονιστεί μέσα από τις αισθήσεις μου, με ό,τι με περιέβαλλε. Σε κάθε μου κύτταρο ένιωθα σκέψεις  και συναισθήματα, που ανυπομονούσα να μοιραστώ μαζί σας.

Άκουγα το κελάρισμα του νερού, σαν να μου τραγουδούσε η φύση. Έβλεπα τα γυμνά κλαδιά του πλατάνου να υψώνονται περήφανα στον ουρανό, σαν να θέλουν να μου πουν : «κοίταξέ μας, πόσο όμορφα είμαστε ακόμα και τώρα, χωρίς τα στολίδια μας τα φύλλα». Ένιωθα στο δέρμα μου την υγρή ανάσα της χειμερινής ατμόσφαιρας, να χαϊδεύει το πρόσωπό μου. Στην μύτη μου, ευωδίαζαν όλα τα αρώματα, από τα βρεγμένα φύλλα και τα πεσμένα κλαδιά, που σκέπαζαν τη γη. Δίπλα μου ο αγαπημένος μου σκύλος ο Santa, καθόταν ακίνητος, μη χάσει την τρυφερότητα από το παραμικρό χάδι που εισέπραττε.

Αναλογιζόμουν….

Πώς κάποιος μπορεί να νιώθει μόνος του, όταν ζει τη ζωή του με συνειδητότητα και επίγνωση της κάθε στιγμής που βιώνει ?

Επειδή πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, θυμήθηκα πριν αρκετά χρόνια την περίοδο εκείνη της ζωής μου, που δεν είχα κοντά μου ούτε ένα φίλο για να μοιραστώ κάποιες στιγμές της ζωής μου. Παρόλο που με πλημμύριζε το παράπονο για χρόνια, πως είμαι μόνη μου, ερχόντουσαν όλο και περισσότερες καταστάσεις στην καθημερινότητά μου, θέλοντας να μου μάθουν την διαφορετικότητα της μοναξιάς από την μοναχικότητα.

Συνειδητοποιούσα όλο και περισσότερο, πως η μοναξιά ήταν μια αρνητική ερμηνεία της ύπαρξής μου, υποδηλώνοντας ένα κενό και μια απουσία, ενώ η μοναχικότητα, ήταν το βίωμα που με έφερνε σε επαφή με τον εαυτό μου.

Άρχισα να βλέπω την ζωή μου με άλλα μάτια.

Θυμάμαι, ήταν ανήμερα Χριστούγεννα και δεν είχα που να πάω. Αντί να κλειστώ στο σπίτι μου και να με πιάσει μελαγχολία, η γνωστή μελαγχολία που μπορεί να χτυπήσει την πόρτα πολλών ανθρώπων αυτή την περίοδο, πήρα το σκυλί μου και πήγα στο αγαπημένο μου πάρκο. Ήταν μεσημέρι Χριστουγέννων και το πάρκο ήταν άδειο καθώς ο περισσότερος  κόσμος, όπως συνηθίζεται, ήταν κάπου καλεσμένος.

Είπα στον εαυτό μου : «εσύ αυτά τα Χριστούγεννα θα κάνεις κάτι διαφορετικό». Πήγα λοιπόν μια βόλτα γύρω γύρω ακολουθώντας την αγαπημένη μου διαδρομή και μετά ξάπλωσα στο χορτάρι κάτω από μια αμυγδαλιά. Ο ήλιος έλαμπε αν και έκανε κρύο. Κοιτούσα τριγύρω μου και περιεργαζόμουν το κάθε τι που έβλεπα. Όλα ήταν τόσο λαμπερά, το χρώμα του ουρανού, το φως της ημέρας, οι δροσοσταλίδες στο γρασίδι, τα πουλιά που πετούσαν…. Ένοιωθα τέτοια ευγνωμοσύνη να πλημμυρίζει την καρδιά μου !!!

Το γεγονός ότι ήταν Χριστούγεννα και ήμουν μόνη, δεν είχε αλλάξει.

Απλά, εγώ είχα αλλάξει την ερμηνεία προς το γεγονός αυτό και το βίωμά μου, σε αυτή την ημέρα. Η άποψή μου ήταν, γιατί να πρέπει να είμαι καλεσμένη σήμερα, μόνο και μόνο επειδή είναι Χριστούγεννα ? Πόση δύναμη έδινα σε αυτή την λέξη, να ορίζει την ζωή μου και τη διάθεσή μου ?  Αν έβλεπα αυτή την ημέρα σαν μια ευκαιρία να κάνω κάτι άλλο, γιατί να μην άρπαζα αυτή την ευκαιρία? Γιατί να στερούσα στον εαυτό μου τη δυνατότητα να βιώσει κάτι διαφορετικό από τον προγραμματισμό, «σήμερα είναι Χριστούγεννα και για να νιώθω χαρά πρέπει να είμαι καλεσμένη»?

Σκεφτόμουν, δηλαδή αν ήμουν καλεσμένη σήμερα θα ένιωθα χαρά ? Η αυτοί που είναι καλεσμένοι σήμερα σε σπίτια είναι χαρούμενοι ?

Η απάντηση που πήρα ήταν : «όχι, μπορεί να μην ήμουν μόνη αυτή την ημέρα αν είχα κόσμο γύρω μου, αλλά πόσο γεμάτη θα ένιωθα από αυτό»? Το ίδιο ίσχυε και για τους άλλους.

Μπορεί επιφανειακά να μην ήμουν μόνη, αλλά πόσο θα ένιωθα αυτή την χαρά που επιβάλλεται να νιώθουμε αυτές τις ημέρες ?

Στην ουσία εκείνη την ημέρα ένιωθα τόσο γεμάτη, ένιωθα τέτοια χαρά, εκεί μόνη με τον εαυτό μου. Ήξερα πως κανείς ποτέ δεν είναι μόνος, όταν αρχίσει να επικοινωνεί με τον εαυτό του. Συνειδητοποιούσα πως είχα αρχίσει να βγαίνω από τις ψευδαισθήσεις και τους προγραμματισμούς, στους οποίους τόσοι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι…

Η διαφορά ήταν, ότι εγώ ήθελα να απελευθερωθώ από αυτές.

Αυτή ήταν η επιλογή μου.

Αυτή ήταν και είναι η δύναμή μου.

THANK YOU!!!

I really want to thank YOU!  Those of you that are already following this blog, and those who will eventually discover it and find some inspiration, and all of the souls the world over whose very existence has given me the strength over the past days to support myself, my decisions and choices.  You all give me the strength each and every day to follow the purpose for which I was born, to do that which helps me to harmonize with my Ultimate reality, my soul’s mission for the Greater Good and the Good of ALL.

Some of you may not understand exactly what I mean by those words, but I feel the need to share this with you, entreating from the bottom of my heart that you be patient.  At this time our creative convergence is at work, struggling to bring forth to you in a few months the project that has brought us together: our vision of a more humane society, a different way of interpreting events and achieving a genuinely happy life.

I sense our connection, our equality, as intrinsic elements of our being and existence.  As human beings we all have similar needs, similar emotions and similar thoughts.

So many talk about love, without knowing what love is.  Most of us think we know, and try to build a life from that hypothetical love.  We are often disappointed, often forced to start building over and again from scratch.  How can we hope to build a happy life if we are using the wrong materials?

It is all too clear that the way most of us go about building our lives is flawed: it is evident in the lack of serenity and fulfillment that so many of us experience – even when all outside appearances indicate a “successful” life.

The reason is that what is socially presented as happiness and success in life, or even in love, is based on unstable ground.

Anything and everything can change, and often will even without our conscious participation, if we are willing to view life from a different perspective.  When we will it, the right people and situations will present themselves in order to assist our life choices.

We have been taught to assess ourselves and others by “appearances”, by that which we are easily able to ascertain with our sensory perceptions (what can be seen and heard and what is said by others).

For years I did exactly that.  I behaved as a proper member of the herd, imitating the behavior of those around me…  That is until one day I said to myself, “What are they all doing?  What do they want from life?  Why aren’t they happy?  Why are they constantly on the run, rushing to get to what?”  I asked lots of questions for many years but no one was capable of providing me satisfactory answers.  I could sense in the core of my being that there was an answer for my every question, but no one I knew could provide any answers.

That is how I set off upon my own path, the path I chose in order to seek the answers to my questions.  It seemed a lonely path at first, but I am overjoyed to discover each day more and more fellow sojourners… all of us sharing a common path but with our own unique steps.

Whenever somebody asks me, “So what is it that you do?” I can’t help laughing when I see how puzzled and often even speechless my answer leaves them:

“I’m an architect, but not in the conventional sense: I am designing and building my life and my happiness, for the Greater Good and the Good of All!”

And that’s the truth.  After having so many life constructions, built with care from the materials I had been taught to use, tumble down around me like houses of cards – I chose to begin building in my own way.  Many are still very vexed because my way seems strange and unfamiliar.  Even though they see that their lives are problematic they never stop to think, “Maybe what I have been taught ISN’T the way to happiness, maybe I need to discover my own way?”

The beauty, harmony and simplicity of structure that have liberated me are what I want to share with people all over the world, sharing the “materials” I discovered along the way and the “know how” for their use.

Amalia Eirini Tzimopoulou (Melina) is the author of “Beauty” a practical guide to self-understanding and improvement, and “A Droplet’s Journey: a true faerie tale”, her own journey of self-discovery in story form.  Both books will soon be available electronically.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Θα ήθελα ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΕΣΑΣ, εσάς που ήδη ακολουθείτε το blog μου, αλλά και όσους θα το ακολουθήσουν στην πορεία, όλες αυτές τις ψυχές στον κόσμο για την δύναμη που μου δώσατε αυτές τις ημέρες να στηρίξω τον εαυτό μου, στις αποφάσεις και τις επιλογές μου, αλλά και την δύναμη που μου δίνετε κάθε ημέρα να ακολουθώ αυτό για το οποίο γεννήθηκα, αυτό το οποίο με συντονίζει με την Υπέρτατη πραγματικότητά μου και την αποστολή της ψυχής μου για το Ανώτερο Καλό μου και το Καλό όλων.

Αναγνωρίζω ότι δεν θα καταλαβαίνετε τι σημαίνουν και τι θέλω να πω με τα λόγια αυτά, αλλά νιώθω την ανάγκη να τα μοιραστώ μαζί σας, ζητώντας από τα βάθη της καρδιάς μου, την υπομονή σας. Αυτή την περίοδο τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου, κάνουμε έναν αγώνα για να προσφέρουμε σε λίγους μήνες, αυτό το οποίο μας ενώνει και για το οποίο δουλεύουμε : το όραμά μας για μια καλύτερη κοινωνία, για ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης, για μια ουσιαστικά ευτυχισμένη ζωή.

Νιώθω την ενότητα μεταξύ μας, την ισότητά μέσα από την ίδια μας την ύπαρξη στη ζωή. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε παρόμοιες ανάγκες, παρόμοια συναισθήματα, παρόμοιες σκέψεις.

«Στον εαυτό μου βλέπω εσάς και σε εσάς τον εαυτό μου». Βιώνουμε ως άνθρωποι, ανεξάρτητα τις νοοτροπίες που επιφανειακά μας χωρίζουν, την ίδια ουσία : όλοι θέλουμε να μας αγαπούν και όλοι θέλουμε να αγαπήσουμε.

Πολλοί μιλούν για την αγάπη, χωρίς να γνωρίζουν τι σημαίνει αγάπη. Οι περισσότεροι νομίζουμε ότι ξέρουμε τι σημαίνει αγάπη. Και μέσα σε αυτή την υποτιθέμενη αγάπη, προσπαθούμε να χτίσουμε την ζωή μας. Με αποτέλεσμα πολλές φορές να απογοητευόμαστε και να ξαναρχίζουμε από την αρχή. Πως όμως μπορούμε να χτίζουμε την ίδια μας την ζωή με λάθος υλικά ?

Η απόδειξη ότι ο τρόπος που χτίζουμε τη ζωή μας είναι λάθος, έρχεται μέσα από την έλλειψη ηρεμίας και πληρότητας που βιώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, παρόλο που τυπικά και εξωτερικά έχουν να επιδείξουν ένα λαμπρό οικοδόμημα ζωής.

Ο λόγος είναι γιατί εξωτερικά αυτό που παρουσιάζεται ως ευτυχία, επιτυχία στην ζωή η ακόμα και αγάπη, είναι χτισμένο σε λάθος βάσεις, σε σαθρό έδαφος.

Τα πάντα όμως μπορούν να αλλάξουν. Η μόνη προϋπόθεση είναι η θέληση να δούμε την ζωή μας μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Όταν εμείς θελήσουμε, θα έρθουν οι κατάλληλοι άνθρωποι, οι κατάλληλες περιστάσεις για να μας βοηθήσουν σε αυτή μας την επιλογή.

Έχουμε μάθει να αξιολογούμε και τον εαυτό μας και τους άλλους, ανάλογα με το τι «φαίνεται». Καθώς είναι αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε από το περιβάλλον μας, μέσα από  τις αισθήσεις μας. (Τι βλέπω?, τι ακούω?, ……, τι λένε οι άλλοι?….)

Για πολλά χρόνια έκανα και εγώ το ίδιο. Συμπεριφερόμουν όπως σε ένα κοπάδι, μιμούμενη τους γύρω… Μέχρι που κάποια στιγμή είπα μέσα μου « μα τι κάνουν όλοι αυτοί, τι θέλουν στην ζωή τους, γιατί δεν είναι ευτυχισμένοι, γιατί τρέχουν όλοι σαν παλαβοί? Βιάζονται να προλάβουν τι?  Πολλές ερωτήσεις για πολλά χρόνια. Κανείς δεν μου έδινε μια απάντηση που με ικανοποιούσε…. Ένιωθα στο βάθος της ύπαρξής μου, πως υπάρχει απάντηση στα ερωτήματά μου, αλλά πως ούτε αυτοί οι ίδιοι που ρωτούσα, δεν την γνώριζαν.

Έτσι ξεκίνησα τον δικό μου δρόμο,  αυτόν που θα έψαχνα να βρω τις απαντήσεις στα ερωτήματά μου. Ένα μοναχικό δρόμο στην αρχή, που τώρα όμως μοιράζομαι με πολλούς ανθρώπους.…όλο και περισσότερους ανθρώπους…

Στην ερώτηση που πολλές φορές μου κάνουν : «με τι ασχολείστε ?», τώρα γελάω όταν η απάντησή μου, τους αφήνει έκπληκτους και πολλές φορές άφωνους….

«Είμαι αρχιτέκτονας, όχι όμως αυτός που φαντάζεστε, αλλά ένας διαφορετικός αρχιτέκτονας: χτίζω την ζωή και την ευτυχία μου, για το Ανώτερο Καλό μου και το Καλό όλων».

Και έτσι είναι. Μετά από πολλά οικοδομήματα ζωής, που έχτιζα με τα υλικά που με είχαν μάθει να χρησιμοποιώ, που τελικά όλα γκρεμίζονταν,  επέλεξα «να χτίζω» με τον δικό μου τρόπο. Πολλούς ακόμα τους ξενίζει, γιατί ο τρόπος αυτός δεν τους είναι γνώριμος και  παρόλο που βλέπουν πως κάτι δεν πάει καλά στην ζωή τους, δεν αναρωτιούνται: « μα μήπως πρέπει να κάνω κάτι άλλο, από αυτό που με έμαθαν να κάνω?

Αυτήν την ομορφιά την αρμονία και την απλότητα του οικοδομήματος, θέλω να μοιραστώ με ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, δίνοντας  «τα υλικά» και μαθαίνοντάς τους να τα χρησιμοποιούν…